
بیست و یک_ آن شب، وقتی در ساعت پخش اخبار سراسری شامگاهی تلویزیون، به خانه میرسم و سلامی میگویم؛ تا با عجله چتر و بارانی و کفشهایم را در جای معمول خود، بر دیوار سرسرای مینیاتوری آپارتمان کوچکمان بیاویزم، و جهت عذرخواهی از تأخیرم، بهانۀ بیهودهای بیابم و دربارۀ برنامۀ روزانهام برای پدر داستانی بالبداهه بسازم، از روی مبل راحتی کهنۀ مقابل تلویزیون که نشسته و کتابی در دست از بالای عینک زیر نظرم گرفته، با آهنگی آرام وتلخ، مطابق معمول خویش، در میآید که:
« یک روز هم که وقت استراحت و فراغت داری، بیهوده گرد شهر میچرخی!... آخر خودت را بیمار میکنی پسر جان!»
او را با نگاه تحسین میکنم، که با کنترل تلویزیون قدیمیاش، مهار دنیا را در دست دارد و هرگز- مثل بقیه- فریبِ جدینماییهای دروغین مرا نمیخورد و خندان خندان پاسخ میدهم:
«چه عطر خوش اشتهاانگیزی!... فکر کنم از ناهار امروز چیزی برای من باقی مانده باشد...»
چشم خود را متوجه میسازد به کتاب روی زانوانش و میگوید با لحنی که میدانم رضایتآمیز است و هر وقت بداند بیرون از خانه چیزی نخوردهام، اتّخاذ میکند، میگوید:
«غذایت روی آتش است...»
باز هم در دل تحسینش میکنم که به چراغگاز فندکدار الکتریکی میگوید آتش...
و چون هنوز از آثار فجایع آن روز روی آتشام، می روم تا شاید پیشانی تبدارم را با شستوشو قدری خنک کنم...
(ادامه دارد)
قسمت بعد
قسمت قبل