
بیست و دو_ در پشت آن کارت که دست آورد من از جلسۀ سخنرانی میکائیل و یک کارت ویزیت ساده است متعلق به مؤسسهای با عنوان «انجمن فلسفۀ غرب» و بر روی خود یک سطر نشانی و دو شماره تلفن ثابت و نماد تصویری و نوشتاری انجمن را دارد، میکائیل فقط چند واژۀ پراکنده را با خطی عجولانه و لرزان نوشته...
«یکشنبه... ساعت 6 ... همین نشانی... لطفاً!!...»
بسیار خوب!...
تا اینجای کار این نخستین چیزی است که میبینم در او تغییر کرده است...
بیست سال پیش از این، او هرگز عادت نداشت که قرار بگذارد... آن هم با ذکر ساعت و نشانی دقیق محل ملاقات...
در گذشته طوری بود که مثلاً میگفت:
«فردا خواهی آمد؟...»
بیآن که بگوید چه ساعتی و کجا...!
و یا این که: «تا جایی که میدانم فردا هم تو را خواهم دید...»
و یا...«این هفته این دور و اطراف هستی؟...»
همچنان که آن قید «لطفاً!!» اگر به معنای خواهش و یا ابرام و اصرار از سوی او برای آمدن من باشد، نیز بیسابقه است...
یا حداقل من به خاطر ندارم که او قبلً برای دیدن من هیچ اصراری داشته، خواهشی از من کرده و یا لطفی را از جانب من پذیرفته باشد...
(ادامه دارد)
قسمت بعد
قسمت قبل