
در عشق چو یار بینشان شو.................................. کان یارِ لطیف بینشان است[1]...
یعنی دقیقاً تا سه روز پس از جشنِ سالِ نو مسیحی و آغاز فصلِ امتحاناتِ نیمسالِ اول دانشگاه، هیچ ردّ و نشانی از او نیست...
و من مثلِ همیشه، طبقِ عهدِ نانوشته و رسمِ مألوف ِ نانهادۀ میانِمان، هیچ سرِنخی در دست ندارم از رشتۀ امیدِ یافتنَش... جز همان یک شمارۀ خط اعتباریِ تلفنِ داخلی- که اینک مسدود و خارج از دسترس است...
ولی البته... خوب میتوانم ترسیم کنم در خیالِ خویش... قصّۀ مصوّرِ این روزهای او را... که اوّل سفری میکند به«واتیکان»- تیمّناً و تبرّکاً- برای آن که نشان و خلعتِ مقامِ جدیدش را مستقیماً از دستهای مقدّس پاپ دریافت کند... بعد شاید سری بزند به دولتشهرِ اجدادی و قلمروِ مادری... و حتی شاید برای تجدیدِ میثاق با ریشههای خویش در کلیسای شرقِ مسیحی، سفری هم برود تا سرزمینِ پدری... و در هر حال، احتمالاً- مانندِ همۀ این بیست سالِ بگذشته- «مانعش غلغلِ چنگ است و شکرخوابِ صبوح»[2]
که هیچ پیامی به سویم نمیآید از جانبِ او...
دو هفتهای پسِ یلدای امسال... بعد از مرور اخبار سراسر هول و هراسِ شبکههای مجازی و گفتگو با پدر دربارۀ اغلبِ مسائلِ سیاست و اقتصاد داخلی و بینالمللی... هر یک رفتهایم به اتاق خود... او رفته تا شعری دیگر از دیوان حافظ را رونویسی کند جهت کمک به حافظه و آماده شدن برای خواب... و من... تا پناه ببرم به خلوتِ خویش... با آشفتگیهایی که شبها نیز رهام نمیکند...
حتی آنگاه که پاسخ داده باشم- مانند هر روز- به پیامیهای پرسشوارِ دانشجوها و نامههای مجازیِ نشریات... و چند سؤالِ امتحانیِ ساده طرح کرده باشم برای پایانِ ترمِ بچّهها... که البته اغلبِ کلاسهام را غایب بوده اند و احتمالاً هنوز حتی کتابی را هم که به صورتِ منبعِ درسی معرّفی کردهام تهیه نکردهاند... یا چند طرحِ درسِ آرامانگرایانه پیشنهاد داده باشم به مدیرِ گروه... و بدانم هرگز اجرایی نخواهد شد...
بعد وسطِ این همه مشغلۀ مکرّر و مرارتبار ... ناگهان آن را ببینم!... آن «پیغامِ آشنا نفسِ روحپرور»[3]را در یک شبکۀ ارتباط مجازی... از شماره تلفنی- که با رمزگان 41- برایم به معنای هدهد خوش خبر از طرف کوی دلبر است...
البته پیامِ مختصری هم هست... همراه با یک تصویرِ تحشیهنویسی شده...
«بهرام جان! سالِ نو مبارک!»
«اولین یوکارست[4] در کاتِدرال[5] بازِل[6]»
و این عبارت در زیر عکسی نوشته شده که در نظر نخست، محرابِ یک کلیسا را نشان میدهد پشت سرِ چند روحانیِ مسیحی در ردای بلندِ ارغوانی و سپید و در برابر جماعتی از مؤمنان... و مقصودش همان اوّلین مراسمِ عشای ربّانی است که در کلیسای جامعِ شهرِ بازل در برابر اعضای کلیسا به جای آورده...
تصویر را میگشایم و میگسترانم... تا در آن میان چهرۀ میکائیل پدیدار شود... ملبّس به جامۀ ابریشمینِ سپید و طلایی... و جام خونِ مقدّسِ مسیح را گرفته میان دو دست... و انگار که به خوانشِ دعایی، متبرّک میسازدش... با حالتی موقّر و نگاهِ آرام و جدّی که خوب می دانم...
و در احاطۀ دیگر آباء کلیسا- با جامگانِ ارغوانی تیره- عجیب درخششی دارد!... مثل مروارید درشتی که رهاش کنند روی یک تکه مخملِ سیاه...
و خوب میتوانم تصور کرد که چهسان دلهای مؤمن و کاتولیکِ جمعیت کلیسا را در همان نخست دیدار، فریفتۀ خود میسازد...
میبینمش عیان... –در بارشِ نورِ چلچراغها و آوای شکوهمند ارغنونها که پیچیده در طاقگانِ بلند تالارِ دعا- که با سرانگشتِ اعجازگرش قطعهای از فطیرِ مقدّس را میگذارد روی زبانِ پیرزنی سرخچهره از طایفۀ ژرمن که با چشمهایی مسحور و دهانِ بگشوده پرستشوار در برابرش ایستاده... یا در دهانِ کودکی که به فرشتگانِ پردههای نقّاشیِ رافائل[7] میماند...
و میشنوم که او میخواند:
In Nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti, Amen
...
بعد در پاسخ پیام او، یک کارت دیجیتالِ تبریک سالِ نو الصاق میکنم و در زیرش مینویسم...
«تا نه تصوّر کنی که بیتو صبوریم...»[8]...
[1] - از عطار نیشابوری
[2] - مانعش غلغل چنگ است و شکرخواب صبوح--- ورنه گر بشنود آه سحرم بازآید (حافظ)
[3] - از هر چه میرود سخن دوست خوشتر است--- پیغام آشنا نفس روح پرور است (سعدی)
[4] -Eucharist عید قربانی یا عید پاک مسیحیان
[5] - Cathedral
[6] - Basel
[7] -Raphael نقاش مشهور رنسانس اروپا
[8] - تا نه تصور کنی که بی تو صبوریم--- گر نفسی میزنیم بازپسین است (سعدی)
قسمت بعد
قسمت قبل