آوازِ کلاغ ها برای مادربزرگم به معنای خبرِ خوش بود...
اگر یکی از آن عصبانی هاش هم می آمد روی طارمیِ بهارخوابِ سایه دارش می نشست و در خاموشیِ رخوتناکِ عطرآگینِ عصرهای شهریوری، غارغارِ سمج دنباله داری سر می داد...
با آهنگِ مقتدر و مهربانش می گفت...
'هان! چیه مادر؟...خبر چی آوردی؟... خوش خبر...!'
برای من اما کلاغ ها معنای پاییز داشتند... و غروب ...و راه مدرسه از پیچ پیچِ کوچه باغهای غمگینِ گرگ و میشِ بازگشت... به پچ پچه های خانه ی سردی که مادر تازه مرده بود... در سالِ صفر...
سه سال پیش تر...
سه سال که چیزی نیست...
پسِ ده سالِ کسل و فسرده که دیر دیر...سنگین و پای کشان گذشت، باز برایم زخمی تازه بود... هم درد داشت و هم خونابه پس می داد...
اما بعد آن فصلِ جوششِ بلوغِ عاشقی ها که شکفت... پرواز و غارغار و منقارشان که آسمان ارغوانی را می انباشت... وقتِ عبور از کوچه پس کوچه های میانِ کلیسا و باغ شاه بود و...انتظار دیدارهایی نوپدید...
و تپش هایی غلیظ که از خیالِ او بر پهنه ی قلبم می گذشت...مثلِ انبوهِ توده وار کوچ کلاغ ها بر سینه ی افق تا مرغزاران دوردست غروب...
که سیاه سیاه می کرد آسمان رنگ پریده ی بیگاهان را...
در صبحِ مشئوم آن روز آشوبناک تیرماه هم... در آن سکوتِ مرگبارِ خیابان های پردرخت و سایه دارِ دانشگاه... تنها آواز آن کلاغ که با چنگالهاش بر سرم حمله آورد بود که خبرم می داد به هشداری نحس ...
این روزها ولی...کلاغ ها خوش خبرند باز انگاری... جرّوجوش بی هنگامشان برایم به معنی صبح زود است...
آن طور که با پنجه های سبکشان چنان گرانبار می پرند روی حلبی های شیروانیِ بالای خانه... که انگاری گام زدنِ چند پهلوانِ سنگین وزن بالای سقف اتاقم...
تا پلک های خشکیده ام را به سختی باز کنم و بگذارم نور رستاخیزِ نو به نو به عالمِ مرده ام بتابد...
بعد گوشیِ همراه و عینکِ ذره بینی ام را با چشمهای نیمه باز و دستهای گیج گوشه ی بستر بجویم...
و صفحه پیام هام را ببینم... که تو بگویی
سلام
امروز حالت خوبست؟