کاتارسیس...

اگر بخواهم درد دلی بگویم باید این باشد که

نوشتن برایم کمابیش شبیه ماهیگیری است...

یا شکار پروانه های سبکبال رنگارنگ استوایی...

باید قلاب بدست گیرم...طعمه فراهم آورم...تور بگسترانم... کمین کنم... و معانی را در قالب واژگان به دام اندازم...

گاهی انگاری هیچ پروانه ای گرد کمینگاهم نمی چرخد... ماهیی قلاب مرا گاز نمی گیرد...

مفاهیم و کلمات از ذهنم می گریزند...

احساس می کنم خاطرم مثل توری است که پوسیده و از هم گسسته...

چند شبی است اینطوری ام...

امروز مثلا دلم می خواست مطلبی بنویسم و شرح دهم که چرا قصه خواندن خوبست...

آن انصراف خاطر از تمرکز بر فاجعه ی هستی روزمره...

آن شراکت در تجربه زیسته و دانش نویسنده...

آن والایش و همذات پنداری و زیستن آن زندگی های بی تکرار..‌

بعد بگویم خودم مثلا با کدام قهرمان داستانی بیشتر احساس همذات بودگی دارم....

و فقط این چند سطر را نوشتم..

.....

.حقیقت دارد که من با خیلی از شخصیت های داستان ها احساسات پاک همذات پندارانه ای در دل و جان پرورده ام...

که یکی از مهمترین هاش همان عالیجناب مستطاب دون کیشوت بوده است...

یعنی اینطور نیست که حالا پس عمری را به حماقت در یورش به چرخ آسیاب ها سپری کردن، کشف کرده باشم که مثلاً آنگونه خُل وضع و دیوانه اساسم...

اتفاقاً بیست ساله هم که بودم به اتفاق یکی از دوستانم _ که از قضا به اتفاق یادآور شخصیت های ابسورد بکت هم بودیم...ولادیمیر و استراگون_ عهده دار نقش دون کیشوت و سانچو پانزا هم می شدیم...

خلاصه آنکه...

من یک دون کیشوت علاج ناپذیرم...

یکی از قبیله ی همان ابلهان خیال پرداز ...پهلوان پنبه های آبگوشتی... شهسواران دیگ بر سر...

که از نبرد با هیولاهای واهی...

خسته و شکست خورده بازمانده است...