بنظرم من همه ی قصه های دنیا را همینطوری بی اختیار ...دوست دارم...
و با هر کسی که زندگی اش را _حالا دروغ یا راست_ قصه کند، عاشقانه احساس رفاقت می کنم...
انگار از قدیم ها بشناسمش...
مثل هم پیاله ی ایام دلشکستگی و جوانی...
مثل اولین خط ابرو و برق نگاهی که قلبم را به تپش انداخته باشد...
...
شاید دلیلش وفای به عهد باشد با همان یاران تنهایی های ژرف کودکی هام... همان مهربانانی که از پنج سالگی تا همین الان، بهترین پناهِ ترس ها و غصه ها و ضعف ها و زخم های پنهان و آشکارم بوده اند...
منتها خیلی هم بی منّت... بی ادا و اصول... بی توقع...
بله... در واقع اگر ساعاتی را که من در زندگی با کلمات زیسته ام... خوانده ام ...نوشته ام... خیال کرده ام... را کنار بگذاری... مابقی اش زمان های اضطراریِ کوتاه یا کسالت باری خواهد بود... که صرف انجامِ وظایفِ ناچار روزمره شده... و دیگر هیچ...
بزرگترین ماجراهای زندگی ام را همین نردِ عشق باختن با جادوی سخن پردازان و واژه بازی های بی آغاز و انجام برساخته و ...''ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست''...