
نیم ساعت گذشته و تپش بی امان قلبم هنوز آرام نشده...
هیچ اتفاق خاصی هم که نیفتاده...
در واقع فقط یک فیلم دیده ام...
و نه از آن فجایعِ مصیبت افزای ژانر وحشت البته...
ولی طوری بود که دو ساعت با روایت اش همراه شدم... زندگی کردم... دویدم... زخم خوردم... فرسودم و از نفس افتادم...
در واقع مدت ها بود هیچ محصول رسانه ای اینطوری ام برنیاشفته بود...
هر چند سخن به اغراق گفتم...
هنوز هم گاهی به این روزها می افتم... ولی نه به دیدنِ یک فیلم سینمایی...
فقط پاری اوقات با دوباره خواندن برخی رمان ها از گذشته های دورِ طلایی ماقبلِ ممیّزیِ ارشاد به واسطه ی مترجمانِ بزرگوار و درست کردارِ قدیم_که حوصله داشتند و کاربلد هم بودند و ترجمه های شاگردانِ کلاس هاشان را نیز به امضای خویش _متقلبانه و ظالمانه و چه بسا حق به جانب_ موشّح نمی نمودند...
و البته آن طور مواقع هم...نمی دانم قدرت قلم نویسنده است یا تداعی خاطراتِ نفس گیرِ جوانی که پریشان خاطرم می کند...
ولی خیلی آشکار است که امشب... این فیلم...درست و حسابی خواب از سرم ربوده و بیچاره ام کرده...
این قلب بی سر و سامان حالا چرا آرام نمی گیرد؟...
باید بخوابم و فردا تاریخ هنر بیزانس را از سرگیرم...
از تو چه پنهان این روزها هر قدر کتاب می خرم و می خوانم... روح گرسنه و عصیان زده ی خواننده ی درونم اشباع نمی شود...
مدام دلم از همان مجلّداتِ پاکیزه و نابِ عهدِ دیرینه سنگی را می خواهد...
یعنی حدوداً مربوط به عهدی که هنوز نسلِ این گونه ی تکامل یافته و جدید _یعنی همان ممیّزان علیهما علیه_ پا به عرصه ی حیات ننهاده و از گونه های کم خطرترِ پیشینی شان _که اقلاً فقط بلد بودند جای واژگانِ حذف شده سه نقطه بگذارند_ مشتق نشده بودند...
حالا چه کسی می گوید نظریه اشتقاق گونه ها و قاره ها باطل است؟...
آهان دِ برادر! شاهدش همین گونه ی جهش یافته ی اخیر که به خیالش مثلا خواننده ی رُمان به جای واژه ی معلوم الحال و دهشتبارِ معشوقه_ که اتفاقاً ورد زبان حضرت سعدی و حافظ هم بوده_ می بایست لغت نجیبانه ترِ نامزد را در کتاب بخواند... و احتمالاً اگر می توانست_ خدا می داند شاید در حمله ی دیگر بتواند_ عقدنامه ی محرمیّت موقت شان را نیز ضمیمه ی متن اصلی می کرد...
و البته از این قبیل شیرین کاری های بشردوستانه بسیار دارد... مثلاً اینکه نقل کفر را هم کفر به شمار می آورد، چنانکه در دستپختِ راحت الحلقوم و سهل الهاضمه اش، مومن و مرتد... و عارف و عامی دهان را جز به نعت خدا و رسولانش نمی گشایند...
خلاصه حاصل کارشان چیزی شبیه همان سریالهای دوبله ی تلویزیونی در می آید که در آن سردسته ی آدمکشان هم مثل زاهدان جلوه گر بر محراب و منبر با همه ی اطرافیانش نسبت محرمیت دارد...
احتمالاً این دلسوزان دانشمند، هم نگرانِ فسادپذیری جامعه ی_جسارتاً بی جنبه ی_خوانندگان آثار ادبی هستند و هم بیش از همه ی دیگر باسوادها بر وجوه مخاطره آمیزِ کتابها_ این جرثومه های تباهی... این جعبه های شوم پاندورا_ آگاهند... و می دانند که این یک را تنها در حالت سر و دست شکسته یا چنانکه از تخته ی پروکروستس برخاسته باشد، می بایست تحویل آن یک داد...
و عجالتاً نتیجه آن که طوری داستانها را اصلاح و جرح و تعدیل می کند که انگاری خوانندگان فرضی شان همه گروه سنی الف هستند...
و عجب آنکه هنوز اشعار حافظ و مولوی و عطار و... کتابهای تاریخ و اسطوره شناسی و فلسفه را از مباحث فاسد و کفر آمیزی چون الهگان عشق و سالکان تصوف و این دست فسادها پاک نکرده اند...
و ازین دست صلاح اندیشی های قیّم مآبانه و موهن و تهوّع آور الی غیرالنهایه...
و 'صلاح کار کجا و من خراب کجا'...
کاش می شد بگویم من بعد مرا با ایشان سر و کاری نیست...
ولی افسوس که دروغ است و 'در و دیوار گواهی بدهد کاری هست'...
پس بگذاریم و بگذریم...
حالا که بالاخره مغزم کمی آرام گرفته و تپش دل فرو نشسته و 'ستاره خفته و شباویز خفته و شبرو خفته'...
با اجازه من هم بروم بخوابم...
شب همگی بخیر باد و ممیَّز!