امشب از آن شب هایی است که فقط یا باید فیلم ترسناک ببینم یا هری پاتر بازی کنم تا جان به در ببرم...
امید بستن به برآیندِ بُرداری قوانین تبدیل وضعیت، داوران نشریات علمی و قوای ادراکی مسئولین، شبیه روی نیاز بردن به بخیلان است و 'بارِ منّتِ دونان کشیدن'!...
سرِ آخر چیزی که دستت را نمی گیرد هیچ، کلّی هم شرمساری می بری...
گله ای ندارم از اوضاع... هر چند بوی خیری از آن به مشام نرسد...
شکایت از که کنم آخر؟... وقتی الحمدالله قوای قیاس گرِ قضاوتم هنوز کار می کند...
یکبار ویدئویی در یکی ازین شبکه های اجتماعی دیده بودم از پیاده مردِ پیر و فقیرِ زباله گردی که بخاطر باختنِ توده ی آشغالی که بر دوش داشت و چند کارگر شرکتی وانت سوار و مجوّزدار از شهرداری از او می ستاندندش... به گریه افتاده بود...
و رقیبش به او می گفت گریه نکن... برو مجوز بگیر...
من هم آنموقع به دیدن این ماجرا گوشی نکبتی را گذاشته بودم کنار و های های گریسته بودم...مثل دیوانه ها...بلند بلند...
البته ناچار رفته بودم گریه کنم داخل دستشویی که پدر نبیند و حالم نپرسد و نگران نشود...
خیلی خشمگین بودم اصلاً...
نه فقط چون پیرمرد فقیر و ظاهرا زباله گرد بود...
نه تنها چون التماس می کرد برای آن بار بدبوی کثیف...
بیشتر از فرط ناامیدی گریه ام گرفته بود...
که سمندِ سرکشِ دولت سواران... یاران موافق... همه از دست شده... انگار زامبی وار... شبیه هیولاهای پارینه سنگی کارتون پلنگ صورتی سر پاره استخوانها مشتغلند به امور باطل...
و غافل از احوال همراهان ز پای اوفتاده... هیچ یاد نمی کنند...
جز به سر تازیانه ای...
در واقع از خودم بیشتر خشمگین بودم که چرا آنجا نبوده و آن کوه متعفن را از آن ژاورهای شرکتی نخریده و اشک پیرمرد را بند نیاورده بودم...
آخر مگر غنیمت کثیف آن بخت برگشته _حاصل یک روز کاری لعنتی کثیف_ را چقدر می شد فروخت؟... هفتاد و پنج هزار تومان و نه بیشتر...
در واقع همچنان لجم می گیرد هم از خودم ...هم از ایلان ماسک!!... که نمی تواند معضل گرسنگان جهان را با ده درصد ثروتش رفع کند!...
الان هم که می گویم این شرح را... اشک سوزنده ی بی آبرو... باز سرازیر می شود... هر چند...
اخیرا نمی شود یک دل سیر گریه کنم فوری چشمهام به سوزش می افتد...
پس بخاطر مقاله پیش هر خسیسی گریه نمی کنم که پاسخ بشنوم...
گریه نکن برو گواهی مقاله ات را بگیر...
اما فکر می کنم تا ما خلقِ گرفتار به احوال هم رحم نیاوریم اوضاع مان ازین دست فلاکت بار خواهد بود...
خلاصه روزگارمان همین است و...
به سرِ کوی تو گر خوی تو این خواهد بود
دل نهادم به جفاهای فراوان دیدن...
...
راستی امروز یکی از دخترخانم های دانشجو می پرسید
استاد شما همه تحقیق های ما را یعنی می خوانید؟...
در حقیقت همانقدر که آسان به گریه می افتم زود هم خنده ام می گیرد...
فکر کنم آنجا هم بلند بلند خندیده باشم قاه قاه...
بعد به او گفتم این سخن به یادماندنی شما را حتما در دفتر خاطراتم خواهم نوشت...
الان هم نوشتم چون به او قول داده بودم...
اما البته پاسخ عاقلانه ام هم به ایشان این بود که... البته که می خوانم... با افتخار!..
گاهی راستی این دانشجوها سخنان نابی می گویند... یکبار بعد یکساعت شرح مفصل در کلاس بابت موضوع در درس آموزش هنر...گفته بودم...
دانشجویان عزیز پرسش امتحان از مباحث همین جلسه خواهد بود ان شاالله...
بعد باز یکی از دخترخانم ها درآمد که...
واقعا استاد؟!...پس یکبار باز بگویید گوش کنیم!...
آن دفعه هم قول داده بودم در دفترم بنویسم...
احتمالا این دفعه دارم برای بار دوم می نویسمش!... تا یادم نرود...