مجبورم کمی روزمره نویسی کنم...
وگرنه مهار قلم ام از دست می رود... در واقع، قلم اینطورها نیست که یکبار اهلی اش کنی و لگامش زنی و تا آخرِ راه، مطیع و راهوار و سربراه سواریت دهد و به مقصدت برساند...و یا برات از توی حلقه های آتش بپرد...اتفاقا قلم خودش شبیه آتشی سرکش است و حکایت رام کردنش هم مثل قضیه کشف و مهار آتش ...و اگر آتش را می توان افسار زد و رهاش کرد به امید خدا و بر زین خفت... با قلم هم می شود چنان کرد که هر وقت عاشق بودی و غصه دار و قصه دار بپری بر مرکب و عنان رها کنی و بگذاری ببردت تا بلندای قله ی قاف خیال...
در واقع کلمات برای من مثل کروکودیل ها هستند...یعنی تا ابد رام نشدنی... اهلیت ناپذیر! و نوشتن هم که _ این روزها خصوصا_...به مثابه همان نگهداری از یک کروکودیل بالغ است در وان حمام آپارتمانت...چرا می گویم این روزها...چون در روزمرگیِ زیستِ پَسامدرنِ حال حاضرِ من، هیچ امر شاعرانه حقیقی که وجود ندارد... نه محفل سلطان حسین بایقرا هست و همنشینی با کمال الدین نقاش و امیرعلیشیر وزیرِشاعر_حامی عشاق قافیه پرداز_ و جامی عارف و...باده پیمایی در تب و تاب نظر بازی با شاهدان...
نه غوغای رستاخیزهای بشری عدالت خواهانه و آرمان پرستانه و عشق و امیدهای پسِ سنگرهای خیابانهای کمون پاریس... نه حتی کافه فردوسی و نادری و گردهمایی با رفقای صاحب ذوق و مباحثات پرشور هنری...
خلاصه در عالم واقع که بهترین هاش فقط همان کلاس های مجازیِ دانشگاه است و جزوه ها و فرم های تکراری پایان ناپذیر سالانه و تصحیح مقاله های پذیرفته نشده و جلسات اداری و بزرگترین تنوع حقیقی هر روزت تازه
همان رفتن تا فروشگاه زنجیره ای سرِمحل است و بی هیچ سخنی اجناسی را تند تند در سبد ریختن و کارت کشیدن...بی آنکه حتی با آن دخترک زیبای پشت باجه چشم در چشم شوی...عاشق که بماند.... اصلا چطور می شود مثلا شعر گفت برای ناز نگاهی که هرگز در چشمت سوزن فرو نبرده باشد... حتی امیدی نیست از خم کوچه ای بگذری و ساختمان کهنه ی یک کلیسای مخروبه پهلو زده به شانه ی پیراهن آبی و سپید آسمانِ بعد از ظهر اردیبهشت، با تو راز دل بگوید...و تو قصه اش کنی...
در هیاهای شهر دیوانه و بی خیال، حتی زمزمه ی تبریزی های دست در آغوش باد هم به گوش نمی رسد که برگ برگِ وجودت را به رقص درآورد...
شب های کوچه های بی ستاره هم که پروازی ندارد و آواز تازه ای...همان گدای دستگاه پخش به گردن آویخته ی همیشگی می گذرد که تظاهر به نواختن می کند و من که تمارض به شاعری و سرگِرانی...
نه من مستم و نه او...
هر دو زیرک ایم و مستمندیم فقط...
من نیازمند کمی الهام عاشقانه ی سرخ ام و او چند پاره کاغذ سبز بیش می طلبد...
برای قدم زدنهام هم، کناره ی رودخانه کم میاورم اینروزها... که فرسنگها دورم از آن پل های آجری و قلبهای شیشه ای که به یک نگاه ترک می خورد و از ترس گناه بارور می شد و تندتر می طپید...
شعر، دلِ پرتپش می طلبد رفیق!...
این است که باید مشق روزانه را نگه دارم... بر توسن قلم شکسته پای...
من که فی الواقع کلاً از اسب افتاده ام...
اصلت برقرار باد درخت بارآور همسایه!...