دلم اتفاقات خوب می خواهد...
از آنها که "یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب"...
نپرس احوالم را که سررشته ی دراز دردِدلهام باز می شود...
چرا احساس می کنم هیچ چیز در حوالی زندگی ام سرِجایش نیست؟...
نیروی حیاتی ام رو به انتهاست... پریروز یکی از دانشجوهام تلفن زد و از افسردگی هاش گفت...
که دارد ازدواج می کند و در عین توفیقات هنری همچنان به خودکشی فکر می کند...
من به خودکشی یا مرگ فکر نمی کنم اما انگاری مرگ دارد به من می اندیشد...
صدای نرم قدم هاش از پس دیوار کوچه می آید...کم کم...نسیم نفسش...سرمای نگاهش را پشت گردنم احساس می کنم...
زخم های سرگشاده ی خاطرم... همچنان خاموش و خونریز...
بی خیال می خندند...
در رگهای روان ام...جریان سست و رخوتناک فصل سپید آخر می خرامد نرم...
شوپن آخرین شبانه ی خویش را می نوازد... و من می دانم که دیگر هرگز دستم به بارش بهار انگشت های تو نمی رسد...
