اخیرا روزهای ابری برایم فقط یک معنا بیشتر ندارد... در واقع دو معنا...
و آن هم اینکه اگر فراموش کنم چتر بردارم باران می بارد...
و اگر علیرغم حواس پرتی معمولم چتر به همراه داشته باشم می بایست همراهی یک مزاحم دم دستی و دست و پاگیر را بر خود هموار کنم که نمی دانم دقیقا چکارش باید کرد... وقتی باران نمی بارد...
روزهای ابری هفتاد و هفت اما برایم به معنای پیاده روی های طولانی بود...
از میدان تجریش تا ایستگاه دوم دارآباد...
تنهایی بالاتر البته نمی رفتم... اهل کوهنوردی و اینگونه سخت جانی ها نبودم...
فقط دلم در محبس شهرِ خالی از تو می گرفت و به تماشای رویشِ ارغوانی اردیبهشت بر پهنه ی آبی خاکستری آسمان غروب می رفتم که برایم معنای حضور تو را داشت...
و قطعا چتر هم بر نمی داشتم... دلم خیس شدن می خواست در زیر بارانی که غافلگیر و غرقم کند در رایحه ملکوت ...
برای هر کسی در جریان مداوم و برگشت ناپذیر حیات، انگاری فرصت هایی هست... که خیال اوج گرفتن می زند به سرش...
شاید راستی برای من پرواز و نیم بسمل پرپر شدن ...هر دو در همان چند سال هفتاد و چند بود و بس...
آنچه پیش تر بود و در پی آمد... قصه گفتن بود از همان زیستنی که می خواستم...
امید رفتن تا قله های بهشت شرقی... و معتکف ماندن در معبد نور...
که تو وعده داده بودی ام...
به دروغ...