امروز بیست و دوم اردیبهشت در ساعت پنج عصر فراموشت کردم...
فکر می کنم پذیرش فقدانت آغاز شده باشد...
یعنی آنقدر هست که با فکر کردن به تو نه سرم و نه قلبم... و نه حتی قلمم دیگر درد نمی گیرد...
ضمن اینکه به زور و ضربِ اصولِ اخلاقِ حرفه ای، سعی نمی کنم برایت آرزوی خوشبختی کنم... حسدآلوده...
می توانم همینطوری کلّی خیرخواهت باشم... چنان که برای همۀ آن دیگران...
به نظرم کلّاً آدم خیرخواهی باشم... مدّت هاست که دیگر بارِ کینۀ کسی را احساس نمیکنم روی دلم...
اصلاً راستش را بخواهی نظرم این است که کینه ورزی فقط وقت تلف کردن است... و هدر دادنِ نیرو...
من هم که بی همۀ این ها همیشه نیرو کم میآورم...
البته نمیگویم از همۀ مردم خوشم میآید.... اتفاقاً با سبک و سیاقِ اغلبِ آدم ها در زندگی توافقی ندارم...
و جز این بود اگر... این مایه تنها نبودم... و نیازی نبود که مدام استعاراتی چون خون آشام و فرانکشتاین و اینها را به کار ببرم...
راستی ببر هم از همان ردۀ جانوران تنهازی به شمار است...
ولی زیاد به من شباهتی ندارد... در دیگر امور... مگر همان تنهایی...
در حقیقت من بیشتر به سگ وفادار ولگرد و بی صاحبی می مانم که در کودکی خیال میکردم در فرآیند رشد بدان بدل خواهم شد...
امروز هم وفادارانه به همۀ امورِ دانشگاهی ام مسئولانه رسیدگی کرده ام به وفاداری... و حتی اینک در همان جلساتِ فرهنگی مجازیِ بی معنی و دنباله دار شرکت کرده ام و دارم به طور همزمان یادداشتِ روزانه می نویسم و تازه قرار است ورزشِ روزانه را هم در همین جلسه انجام دهم...
فعلاً فقط آمدم بگویم احتمالاً دیگر خطاب به تو نمی نویسم...
هر چه بنویسم خطاب به هر کسی شاید باشد مگر خودت!...
پس از جهتی خیلی هم خوبست که دیگر نمی آیی... و دلخورتر نمی شوی از من...
خودم که هیچ... _با بالهای قشنگم_ می روم و باز برمی گردم... مثل عید رمضان...
صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت...