ماه مهربان!... در این غوغا که کس کس را نپرسد- مگر مثلاً شعبه بانکی که تو را سپرده گذار محترم می نامد یا اپراتور تلفن همراه که مشتری گرامی اش هستی یا اپلیکیشنی که از طریق آن کتاب یا نان شب می خری یا زبان یاد می گیری و همینطوری الکی تو را به اسم کوچک و عزیز خطاب می کند- این که تو احوالم را بپرسی گه گاه غنیمتی است دیریاب که قصد ندارم آسان از دستش بنهم...ولی از تو چه پنهان این روزها اوضاعم کمابیش در هم ریخته... اصلش این که شب ها خیلی پریشان می خوابم و خواب آشفته می بینم...
بعد روزم هم یکطوری می شود که نتوانم خوب متن های عاشقانه درباره ی ایام از دست رفته بنویسم که بخوانی و به زیبایی های زندگی امیدوار شوی...
مثلا همین سحرگاه می دیدم که نیمه شبی در خیابان سرگردانم و خیلی هم تنها...مثل شبهای ماه رمضان بود البته - که از افطار تا سحر مثلا در همین تهران می شود چراغی و نوری و مغازه ی گشوده یا سایه ی آدمیزادی در خیابان دید-...پس خیلی نگران نبودم از خلوت خیابان... ولی دلم خواست خودم را بپرهیزانم از خطر...وارد یک مجتمع تجاری شدم و...بعد اما یکباره آن ساختمان، بدل شد به یک موشک فضاپیما و به شمارش معکوس از زمین برخاست و حتی همانطور که یک شاتل فضایی در چند مرحله مخزن سوخت یا نمی دانم کدام قطعات موقت را پی در پی دور می اندازد، از طبقات زیرین خود را خلاص کرد و فقط مرا که پناه برده بودم به رستوران در بالاترین طبقه به همراه خود به سفری بین ستاره ای برد....
اوائلش بنظرم خوب بود... زیبایی کهکشان و کندن از زمین و هیجانی معادل چرخ و فلک های عهد کودکی که دلت هُرّی پایین بریزد و همین و نه بیشتر...
بعد هم اما بد شد...که خیلی زود وسط یک جمعیتی -مثل بازار تجریش خودمان- فرود آمدم، که اتفاقا همه گویی مرا می شناختند و انگار از من طلبکار هم بودند یا حتی قصد جانم را داشتند...
چون مثل زامبی های چسبناک مدام از دست و پایم آویزان می شدند یا به یک گوشه از لباسم چنگ می انداختند و سعی می کردند مرا که فقط مثل بلدرچین، می توانستم به فاصله یکی دو متری سطح خاک بپرم، زمین بزنند...و مجبور بودم در عین احساس گناه عمیق، مثل بازی های کامپیوتری؛ همه را به اشاره ای بکشم...در واقع خیلی هم احساس نفرت می کردم نسبت به ایشان و خودم و همه چیز...
شاید اصل قضیه این باشد که احساس بدی داشتم چون دیشب قبل خوابیدن یک سوسک خیلی کوچک را خلاف میل خویش در حمام لگدمال کردم...بعد که نگاه کردم و بقایای ریز نامفهومش را بی حرکت روی زمین دیدم همینطور از خودم بدم آمد... آخر اغلب نمی کشمشان... و با جریان آب و از طریق دریچه های خروجی فاضلاب برمی گردانمشان به همان مسیری که از آن آمده اند...ولی دیشب خیلی خسته و خواب آلود بودم...بعد همینطور بی خودی -طبق عادت- کفاره ای گذاشتم کنار که مثلا صدقه بدهم...تا کارما دارمایم باز هماهنگ شود...
شاید هم دلیلش آن است که باز آخر ترم است و وقت قلع و قمع حاصل زحمات خودم و دانشجوهام...که دائم وسواس عدالت به احساس گناهم می اندازد...
هر چه که هست یک سردرد ملایم و موذی با من هست دائم...و یک خارخار لعنتی در روحم و یک زمزمه که توی گوشم به تناوب گهگاه می گوید اوضاع افتضاح است... مثل این شبکه های معاند که اخبارشان را توی یوتیوب می بینم...
شاید هم تقصیر این یک کوه کتاب نخوانده و آن مقاله ی نیمه نوشته و آن دو مقاله ی پاسخ نگرفته و ترم آغاز نشده و نگرانی ام در باب سلامتی عزیزانم و خودم و دوز سوم واکسن نزده است ...
و آن زامبی ها همین افکار خرده ریز است که ذره ذره می چسبند به روان ناخودآگاه و ول نمی کنند...
و اجازه نمی دهند اقلاٌ با فراغت خاطر و دل سیر یک سفر بین کهکشانی درست درمانی بروم و دلم خوش شود...