انا المسموم ما عندی بتریاق و لاراقی
اَدِر کاسا و ناولها الا یا ایها الساقی
بی خودی همینطوری دلم می خواهد وقتی می آیم دو کلمه درد و دل کنم یک کسی باشد که دوستم داشته باشد و بگوید...حریف...پیشی...دایناسور کوچولو... اکول پکول...فکرش را نکن...چیز مهمی نیست...
و بعد کلی حرف های شاد و امیدوار از این در و آن در بگوید و همینطور الکی دلم را خوش کند...بعد برویم شام با هم یک خوراک خوشمزه بپزیم و اصلا ککمان هم نگزد از رئیس مان و نظام رتبه بندی مان ...و حقوق ناچیزمان... و چماق ها و تحقیرهای بالای سرمان و نیش و طعن و کنایه های توی روحمان ...
و خوش و بی خیال به ریش خودمان و همه بدبختی هامان بخندیم..
در واقع این است که اینطور موقع ها دلم می خواهد تو اینجا باشی...
و نیستی...که برات تعریف کنم...
امروز ناچار سری به دانشگاه زدم که یک برگه ای بگیرم و بروم بانک و برای دریافت حقوقم یک حساب سپرده جدید باز کنم...
رفتم پیش آقای علوی رفیقم که دفتردار رئیس است نشستم...
اینطور مواقع معمولا همکاران یکی یکی پیداشان می شود از گوشه کنار و هر یک حرفی و سخنی...
چند تا گاف اساسی هم دادم...
مثلا اینکه از میان همه آمدگان به رئیس دیرتر از همه سلام گفتم...
علیک سلام و احوالپرسی سنگین و غبغبداری را از زیر لب جویده جویده بیرون داد...طوری که احساس کردم یک جای کار میان ما اشکال دارد...
یا کم کاری و پررویی های قبلی ام را فراموش نکرده...یا خیال می کند من از مخالفت دست جمعی شان با استخدام رسمی ام همچنان دلخورم...
یا کلا او هم پس دو دوره ریاست به سندرم مزمن میز بزرگ دچار شده است...
بعد آمدم بنشینم فرم بانکی را پر کنم...
تازه در قسمت نام نوشته بودم بهرام...که...
مسئول جمع داری اموال آمده می گوید:
نامه ای در پرونده اموال هست که شما یک کامپیوتر دانشگاه را در سال نود و یک بیرون برده اید...
می گویم و نامه ای نیست که همان کامپیوتر را سه ماه بعد به دانشگاه برگردانده ام؟
می گوید نه!
می گویم جل الخالق! و شما باور می کنید یک کامپیوتر متعلق به دانشگاه ده سال دست من باشد و مسئولان پیش از شما پس نگرفته باشند...
می گوید من نمی دانم به هر حال نیست و مسئول اش منم و از من جواب می خواهند و من به زودی بازنشسته می شوم و شما می مانید و این پرونده ای که هنوز باز است.
می گویم و به نظرم خیلی ناراحت کننده هم هست...بعد موقعی که پاداش بازنشستگی یا بازخریدم را می دهند حتما بخصوص قیمت یک کامپیوتر را از آن کم می کنند...
می گوید قصد جسارت نداشتم... از دست من ناراحت نشوی دکتر!...
به گمانم دکتر را می گوید که به طریق ایجاز و توامان هم احترام و هم صمیمتش را نشان داده باشد...
می گویم در واقع از شما ناراحت نیستم...فقط یاد آن طرح پژوهشی نافرجام ملی افتادم که بابتش این رایانه را به من قرض دادند ولی سر آخر نه پولش به من رسید و نه امتیاز پژوهشی اش ...
دانشگاه ما خلاصه اینطوری است...
ده سال است از دانشگاه خواسته ام یک کامپیوتر در فضای دانشگاه در اختیارم بگذارند برای انجام امور و نمی پذیرند...و الان اتهام می زنند که ده سال قبل کامپیوترشان را بلند کرده ام...
از روی تو مهجورم و در کوی تو مشهور
گرگ دهن آلوده و یوسف ندریده...
قضیه همان محاکمه کافکاست که گفته بودم...
اغلب متهمی به یک جرمی...
ایندفعه دزدی...
حالا دزدی چیزی نیست...
دزدی مال مرد است...
بازی بزرگان است...
خدا کند که هرگز اتهام اخلاقی- عقیدتی ای چیزی نباشد...
تازه امروز در کوچه های پر دست انداز اطراف دانشگاه که پی کارها بالا پایین می رفتم متوجه شدم دیگر مثل گذشته ها- یعنی قبل از ماجرای دیسک کمر - نمی توانم با پشت صاف راحت راه بروم و کف پای راستم زیاد درد می گیرد...
مدتی هم هست نزدیک یکی از مهره های میان دو کتفم هم درد تیر می کشد تا جناغ سینه... گهگاه...
و هر چند دقیقه طوری تکرار می شود که مباد فراموشش کنم...
الان هم که سراپام الحمدلله درد می کند و سرم نیز...
دل فدای او شد و جان نیز هم...
هر اندازه اتهامات امروز سخت بود در عوض مسیر بازگشت به خانه نیز دشوار بود...
شاید دیده باشی که تاکسی های اینترنتی مسیر دور را اصلا در ساعات شلوغ قبول نمی کنند...و آنقدر معطل می کنند که پیشنهاد افزایش نرخ بدهی...
این شد که به ناچار از دانشگاه تا خانه دو اتوبوس و دو تاکسی عوض کردم و بخشی از راه را نیز پیاده آمدم...
آخر هنوز جرات نمی کنم سوار واگن های شلوغ مترو شوم...احساس می کنم کانون گسترش الفبای ویروسناک یونانی اند...
خلاصه که احوال روزگارم این است...
به سر کوی تو گر خوی تو این خواهد بود
دل نهادم به جفاهای فراوان دیدن...