معمولاً _به زعم من البته_ این طور است که اضطرابِ وجودی که به آدم دست دهد، دل و دِماغی نمی ماند و عاشقی از سرش می افتد...
شاید چون حسابِ دلهره و دلنگرانی، حسابِ عقلِ جزئی نگر و دودوتا چهارتا است و با عاشقی در یک گلیم نمی خسبد... چنان که افتد و دانی... و در این غوغا که دادرسی جز دست و زبان خودت نداری، از عهدۀ این طپش های ناخودآگاه و ناگزیرِ اضطراب برنمی آیی و سخت است که به جهان از دریچۀ جامع نگرِ عشق و آرمش و صلحِ جهانی بنگری...
نه این که با عالم سر جنگ داشته باشم... ولی خلاصه عجالتاً فی الجمله بیشتر درگیر این بوده ام که فردا این کنم یا آن کنم...و سراسرِ این روز زیبا و معجزه آسای بارانی را هدر داده ام...
اگر الان هم اینجا بودی لابد با هم در یک مسیرِ سربالایی قدم می زدیم و من نفس نفس زنان گله و شکایت می کردم و از برنامه هام می گفتم... و لابد تو در سکوتِ کامل فقط به انعکاسِ رطوبت باران روی کفش هات خیره می ماندی و صبر می کردی تا تمامِ قوای تاریک درونم را هدر دهم و آن گاه آخرهای کارم ذره ای نور امید آشکار شود و همان را پی بگیری و نقل و نبات جیرۀ روزانه را بریزی در جیبِ احساساتِ تنگ آمده ام قبل از آن که برسیم به آن جایی که باید خداحافظی کنیم...
شاید هم من مثل گذشته ها ساکت می ماندم تا فقط گفتگوی باران و خش خش برگ ها باشد و تماشای تو که خودت صبح امیدی که اگر بیاید یعنی همه ی کابوس هام می پرد از سر...
دیشب خواب می دیدم در جایی پایین یک گذر بسیار شیب دار با تو نشسته ام... گنجشک ها بالای سرمان رو به بلندی می پریدند... و زاویۀ شیب بلندی برابرمان چنان تند بود که می دانستم هرگز نمی توانم از آن سربالایی عجیب صعود کنم...حتی این که در مسیرش قدمی از قدم بردارم... بعد گنجشکی آمد روی شانه ام نشست و زود پرید... و دو جوجه اش را در دست هام جاگذاشت...خیلی شفاف و عجیب و ریز بودند... پراندمشان... ولی... بال زنان رفتند...انگاری مادرشان باز برگشت و مدام نوک می زد و من در عینِ ناباوریِ خویشتن، با تمامِ نیروی بازمانده ام سعی می کردم با اشارۀ بازو و انگشت نشانش دهم که شاید تا کجا پریده اند رو به فراز بلندی...
امید خیلی کوچکی داشتم که پیداشان خواهد کرد...
انگاری دیگر خیلی خسته ام رفیق... امیدهام بسی کوچک است... کاش در خواب هام لا اقل تو باشی و همان خیال هایی که می پرید تا بلندای سقف گنبد کبود...