امروز اصلاً فراموش کردم دو سه سطر یادداشت معمول را بنویسم...
الان که عهد و پیمان را به یادم آوردی... بعد از کلّی خجالت کشیدن، به خودم گفتم چه اتفاقی باعث شد که اصلاً نوشتن را فراموش کنم...
معمولاً ناراحت اگر باشم می نویسم... خوشحال اگر باشم... عاشق... و حتی دیوانه... باز می نویسم...
همینطوری حال عادیِ بیخودیِ معمول را هم که داشته باشم یادم نمی رود نوشتنِ این چند سطر نق و نوق روزانه را...
پس قضیه چیست؟...
می دانی ... حالا تازه متوجه حقیقتی شده ام و آن این که...فقط در یک حالت است که مطلقاً وسوسه و وسواسِ نوشتن از سرم می افتد...
یعنی همان اوقاتِ دلنگرانی و حساب و کتاب ...
امروز از سر صبح که طبق معمول با یک چشمِ بسته و دیگری نیمه باز، از رختخواب زدم بیرون تا چای نخورده نگاهی بیندازم به گروههای همین تنها رسانه ی مسدود نشده مجازی گوشی ام...
دیدم که چشمت روز بد نبیند...یک گروه جدید ایجاد شده با عنوان انتخابات دانشکده و طبق معمول یکی از مدیران معزًز همه ی ما را مجازاً گرد هم آورده تا برای جلسه ی حضوری انتخاب رئیس جدید دانشکده دعوتمان کند...
تازه انگاری به یادم آمد که دانشگاهی هم هست... و همکارانی که اگر از آسمان گودزیلا هم ببارد همچنان فداکارانه آماده رقابت بر سر مقامات و امتیازات اند...
احوالم کمابیش در هم ریخت...
من هنوز گرفتار تلاطم سیل اخبار پی در پی فجایع و مصیبتهای بی انتها که بزرگواران_ انگاری به سیاق مقامات عالیرتبه_ در پی سوروسات میهمانی و جشن تحلیف_ و یا تکلیف_ ریاست جمهور دانشگاه روستایی مان...
بعد هم که در اخبار دیدم آن سوله ای که ثبت نام کرده ام برای تزریق واکسن، در میان شلوغ ترین مراکز تهران رتبه ی دوم را به خود اختصاص داده و صاحب مدال نقره ی المپیک ازدحام و خطر انتقال ویروس شده...
بعد رفتم سراغ این اتوبیوگرافی جناب پل آستر... با عنوان بخور و نمیر...
مثل اوضاع خودم...
این جمله را هم او از شاعر محبوبش نقل کرده بود که...
برای کسانی می نویسم که زیر سم گاو نر افتاده اند...
و از خودم پرسیدم من برای کی می نویسم؟...
مثل پل استر و سلف انگلیسی اش برای بازندگان میدان گاوبازی عالم...
برای دل و دماغ خودم؟...
برای ثبت در تاریخ؟...
...
امشب که فقط برای تو می نویسم...
دلم می خواهد در این غوغا که کس کس را نپرسد،...تو بتوانی شاد باشی...
و اگر توانستی امیدوار...
بعد اما می بینم دلم می خواهد همین یکبار هم که شده... مثل معلم ها ... اگر اجازه بدهی ...نکته ای را یادآوری کنم ...
به تو...
یا بیشتر به خودم...
زندگی مسابقه نیست...
هیچ برنده ای هم ندارد...
ممکن است گاهی به جنگ گاوها بروی و خودت را گرفتار شاخ و سم بی رحم شان کنی...
ولی قطعا سرشاخ شدن با گاوها هدف آفرینش آدمی نبوده است...
من که تماشای بازار جهان و مدارا با آزار جهان را بس می دانم ازین سود و زیان...
مابقی اش را می خوانم... می نویسم... عاشقی می کنم...
گریه می کنم...
صبر می کنم...
می میرم...