این روزها برگشته ام به خواندن کتابهای خودیاری...
چگونه پیر شویم؟
چگونه رنج بکشیم؟
اغلب شبیه همان راه هایی را ارائه می دهند که مارکوس اورلیوس و سنکا و... دیگر رواقیون گفته اند...
از جمله پذیرش... فکر کردن به باقیمانده آنچه برایت باقی مانده... پیش بینی بدترین حالت و رضایت به وضعیت بد...
خلاصه همان نکته که حضرت حافظ فرموده و اگر به گوش قبول بشنوی... 'خود را ز غم آزاده کنی'...
'خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی'...
الان من اگر بخواهم حالم بی درنگ خوش شود جز خون خوری حاصلی نخواهم یافت احتمالاً...
باید تن سپارم به این از دست دادن و این حفره خالی درون قلبم...
که نخواستی ببینی...
هر چند البته خیلی ناشیانه و به اشتباه... آن شب خواستم درد و دلی کنم... که گفتی خودت هم قبلا داشته ای این حال را و دیگر خوب شده ای...
داشتم شلوغ می کردم...نه؟...
بعد... یکدفعه فکر کردم من چرا باید با اصرار بر احوال ناسازم وجدان تو را آزار دهم.... و ساکت شدم...
باید بر می گشتم به خودم...
تن دادم به آنکه حالم را ندانی...
لابد اگر بدانی باید برگردی... و این یعنی همان امر نامقدور و روزی ننهاده ...
از طرفی دلم می خواهد قصه ام را تمام کنم... بیگاهان را می گویم...
خیال تو وانمی گذاردم...
بگذشتی و بگذاشتی ام و خیالت نمی گذاردم...
در واقع مشکلم این است که نمی توانم بنویسم و فکر کنم تو دیگر نخواهی خواند...
تو که قصه را نمی خواندی... زندگی می کردی ...کنارم بودی...در من بودی...
با من می جستی... سفر می کردی... عاشق می شدی... می شکستی...
حالا بنویسمش که چه؟...
در کتابی خواندم که حالت آدم اینطوری است که هر چیزی تا زمانی برای آدم جالب است... بعد کسالت بار می شود...
من و قصه ام برایت کسالت بار شدیم... نه؟
همین است که اینقدر بیزار شدی از من...
بیزار شدی از من؟؟