باید جنایتکار باشم که دیگر بنویسم...
هی می خواهم به خود بباورانم که فضای مجازی برایم جدی نیست چندان...
دو گالن هوای تازه است...
دو وجب مربع فضای تنفس است!...
طریقی که بتوانم معلق زنان در باتلاق حوادث حقیقت تبار زنده بمانم...
بیایم بالا و یک نفس هوا بگیرم و باز با سر فرو روم توی لجن ناب زندگی علمی خوشگل و پاکیزه ام!
بله ولی انگاری آخرین شریان حیاتی نیز هست... بند نافی که متصلم می کند انگل وار به آنچه راستی منم...
حرف بدی نوشته ام این سه سال؟...
قصه نوشتم دیگر...
قصه ی یک حیات درونی که با من جریان دارد... همیشه بوده و هست... راست و دروغ... حقیقت و مجاز... واقع و خیال...
تعداد خوانندگانم به انگشتان یک دست هم نمی رسد... اصلا همین است که نمی روم پی چاپ و تکثیر و اینها...
اصلا اشعاری هم که گاه جوانی و خامی به انتشار سپردم صدو بیست و چهار جلدش بعد بیست سال برگشت خورد و به معاونت سیزده جلد تاریخ تمدن ویل دورانت... زد و کمرم را دو تا کرد...
حالا هی بروم سر کلاس هام بگویم آقا قلم ها را شکستند... مگر قلم چه گناهی دارد...کلمه خود خداست...
بیا و بنگر...
مثلا همین خود من...
یک صفحه جعلی دارم و عالم را مسخره...
یک کلام دیگر می گویم و والسلام...
عالمی را یک سخن ویران کند...
آقا...
الحذر از کلمات ناسخته و ناپخته...
و خلاصه آنکه لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود...