
باران که بیاید... طوری برایم قصه می گوید که دلم می خواهد حال خوب و مزخرفِ دیوانگی هام را با کسی تقسیم کنم مثلاً...
البته خیلی که احوالاتم خسته و دَرب و داغان باشد، راههای دیگری هم دارم جهتِ تسلّی و تسکین ...
مثلاً فیلمِ ترسناک می بینم...
امتحان کن...خیلی تاثیر خوب و مثبتی دارد...
به خصوص وقتی که آدم در طولِ روز آنقدر حس حقارت کشیده و زخمی و فرسوده باشد که دلش یک مشت و مالِ درست و درمان بطلبد...
البته اخیراً نسخه ی جایگزینِ دیگری هم پیدا کرده ام...
به خصوص که من درباره ی امتیازاتِ اهداییِ جامعه ی محترمِ منتقدان به تولیداتِ سینمایی خیلی حساس ام... و اخیراَ کمتر فیلمی از ژانرِ وحشت دیده ام که امتیازی بالای شش از ده داشته باشد...
حتماً خودت می دانی که تحمّل این سطح از فیلم ها_ حتی از نوع وحشتناکش_ تا چه حد می تواند مصیبت بار باشد!..
راه حلِّ جایگزینِ من تماشای سریالهای پلیسی_و اتفاقاً اغلب با امتیاز بالای هشت_ و البته نه از نوع خیلی قهرمانی و اینها است...
منظور نظرم از آنهایی است که یک مامورِ کمابیش پیر و در شُرُفِ بازنشستگیِ یک پاسگاه محلی...باید پرونده ی جنایاتِ زنجیره ای و پُر دست اندازِ یک قاتلِ بی رحم و دیوانه ی نه چندان باهوش، ولی خشن را حل کند...
اگر یک پلیسِ زنِ شکست خورده باشد که چه بهتر...
خیلی احساساتِ همذات پندارانه ای به من می دهد... و در فراز و فرودِ ماجراهاش، مسائلِ ریز و درشتِ لاینحل زندگی ام را فراموش می کنم...
و اما باران...
قبلاً بارها نوشته ام که من هم_ چون جناب سهراب_ زیر باران خیلی شکرخوری های بی حساب داشته ام...
طوری که شاید تلخ کامی های کنونی به نوعی کفّاره ی همان اصراف کاری های جوانی هام باشد...
چه دل سپردن ها و... سلام گفتن ها و خداحافظی ها و...
کلاً اغلبِ نقاطِ عطفِ منحنیِ سینوسیِ جریانِ زودگذرِ زندگی برایم در عصرهای بارانی معیّن شده...
ولی بیش از هر بارانی و هر بیگاهی...همان ها را به خاطر دارم که در پناهِ آلاچیق باغچه های او ... به تماشای سماعِ مجنون وارِ سپیداران در دفادفِ توفان و های و هوی باران گذشت...