مشغله مقالات نیمه تمام , نگرانی دوز یادآور واکسنی که یافت نمی شود, دانشجوهای طالب نمره و ارفاق و مهلت بیشتر...رهام نمی کنند... همینطور خیال آن کتاب هایی که تل انبار شده کنار تختم گوشه ی اتاق و انتظار بیهوده برای آن قفسه مفقودی که فروشنده مجازی نمی آورد و پولم را هم پس نمی دهد اقلا به جایش بروم دو کیلو میوه بخرم...
خلاصه که کمابیش قمرم در برج عقرب وامانده و قایقکم به گل نشسته و دلخورم از خویشتن که هیچ نفهمیدم که برف آمد بر بلندای کوهسار سپید...
این که چشم باز کنم و ببینم غافل بوده ام از خوشی های ساده ی زندگی...همین دیدار جلوه های نو به نوی روزهای مغتنم بودن و...چای خوردن و...کارکردن کارکردن ...آرمیدن ها, از خودم طلبکار می شوم...
افتاده ام چهار دست و پا زیر لگد کوب خیال... زیان و سود و بیم زوال...
و آن فرّ فقر و فخر...که روزی بدان می بالیدم..بدل شده به غبار کدورتی در دل ..
و سخت نیازمندم به صحبت روشن رایی...
امروز حین خواندن نوشته های بچه ها توی صفحه مجازی دانشگاه... سرناد شوبرت را می شنیدم...و به یادم آمد که زمانی من هم مثل این جماعت دلخوش روز جمعه که بر باد رفتن مملکتشان را به رقص و پایکوبی برگذار کرده بودند, کوله باری می انداختم روی دوش و از مسیرهای نه چندان سخت کوهستانی به همراهی جماعت نه بسیار هماهنگ غریب و آشنا ...می رفتم تا بلندای گنبد کبود...
یکی بود و یکی نبود...و فقط برای من او بود و او بود....که با آن صدای باریتون عمیق سرناد را می خواند به آهنگ گیتار یکی از آن جماعت فاضل دور از دسترس فلسفه دان دانشگاه...
گرد هم نشسته بودیم...و من مطابق معمول کمی دور تر از جماعت...در حلقه نبوده ام هیچوقت...کمی بالاتر نشسته بودم روی سنگی و نگاهشان می کردم...
میکائیل را و آن نوازنده گیتار را...و جماعت غالبا مؤنثی که احاطه شان کرده بودند...
یکروز توی قصه ام می آورم این ماجرا را...
الان ولی فقط چهره ی او که می خواند در خاطرم زنده شده است...یک طوری خجولانه می خواند و ساده و عاری از خودنمایی...صدایش را زیاد نمی غلتاند ...طوری که خوانندگان حرفه ای اوپرا می خوانند...
کسی را نگاه نمی کرد...جز که فقط گاهی نوازنده را... چهره اش به نظرم سخت پریده رنگ بود... پیشانی اش باشکوه...و آوازش حزین...و یکطور ماخولیایی جادویی...
به نظرم آمد که همه به رقابت با هم یکطوری نگاهش می کردند که انگار پدیده ی روز باشد...مثلا یک سبک نوظهور نقاشی...یک مد جدید لباس...و همه بخواهند در آن طبع آزمایی کنند...
شاید خود من هم همانطور می دیدمش...
نمی دانم...
اصلا من همیشه مثل بقیه بوده ام... دقیقا مثل همه... فقط یکطوری بیچاره تر ...
حالا یک روز که سر دماغ بودم برایت تعریف خواهم کرد...الان همچنان مگسی ام...و قوای مخیله ام ساییده و کند شده و چرخ دنده هاش صدای شکستن می دهد...
این کتابخانه لعنتی چرا پس نمی رسد...
یا روز اول ماه که حقوقم واریز شود...