ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

قصه کرم شبتاب...

گفته بودم که در برابر شور و شر حقایق سخت زندگانی به شراب مردافکن خیال پناه می برم... که شیشه عمرم همین رویاهاست که اگر بگیرند از من قطعا در زیر سبکی تحمل ناپذیر بار هستی می شکنم...

گفته بودم که اگر برای رنج هامان معنایی بیابیم در مقابل تیغ خونریز ابتذال روزمرگی های فرساینده رویین تن می شویم...

و تو بارش برف نو را نشانم دادی... بر فرازجای 'بلندی های بادگیر'...

تو عاشق برفی و عاشق پنگوئن های کوچک قطب جنوب... و عطرهای خوش... مثل عطر خاک باران خورده... مثل رایحه توت فرنگی...

من هم خیلی دوست دارم که تو خوشحال باشی و وسط این همه دلمشغولی جا به جا یکدفعه برگردی به من بخندی... و صدای خنده ات مثل آوای هزار جعبه موسیقی مینیاتوری که ملودی امواج دانوب را بنوازد توی سرم سیلان کند و این سردرد گاه و بیگاه را برای همیشه با خودش ببرد...

پس حتما اگر همچنان اینقدر خسته نبودم برایت از برف های هزار و سیصد و شصت و یک می گفتم...

و از سرسره برفی که مادربزرگ با دستهای خودش برایم ساخته بود تا تسلایم باشد در نخست زمستانی که مادر رفته بود در یک نیمه شب پاییز...

از تو چه پنهان اینروزها باز کمی افسرده احوالم... مثل همان زمستانهای چهل سال پیش...که برف بالاتر از زانو بود و کوچه ها را می انباشت غرق در سکوتی عمیق ...

پاهایم را می کشیدم روی زمین و لابه لای لحاف سنگین برف را می شکافتم و سلانه سلانه و سکندری خوران می رفتم و فقط رد پای مضحک کلاغ ها بر پیاده روی ناپیدا حواسم را از تمرکز بر فاجعه پرت می کرد...و تا برسم مدرسه پوتین های کوتاهم انباشته از یخ می شد...

و فکر می کردم چه خوب که توی سرما اشک هات زودتر دور دهانت می ماسد و تنها ردی نمکی باقی می گذارد که می توانی با نوک زبانت شوری اش را مزمزه کنی...

پشت دستهام توی زمستان خشکی می زد و زخم می شد... خانم معلم بهداشت می گفت بگویید مادرهاتان خشکی ها را وازلین بزنند...و با معجون جادویی گلیسیرین و آبلیمو شستشو دهند...

حتی یکبار با انگشت زمخت خودش که اصلا به دستهای نازک مادرم نمی مانست دور دهان شورم را هم پماد ویتامین آ مالیده بود تا بیشتر ترک نخورد... طعم تلخ و تندی داشت...

اما من طعم کاغذ را دوست داشتم..و مزه جوهر پلیکان آبی... یکبار هم کتک مفصلی خوردم بابت آنکه روی زبانم را کاملا سیاه کرده بودم با نوک خودنویس...

البته مزه های بهتری را هم دوست داشتم...مثلا مزه چیپس خیلی شور را... که یک بسته اش را قایمکی از چشم پدر توی کشوی زیر تختخوابم نگه داشته بودم...

تا خیلی آهسته آهسته و بی صدا...یکی یکی شان را بجوم...شبها وسط خواندن ماجراهای باورنکردنی پروفسور برانشتام...

خوب می دانم که نه چهل سال قبل و نه حالا... این آن زندگی نبود که مادرم برایم آرزو کند...

شاید هم خودم دلم می خواسته طور دیگری باشد... طور بهتری...

مثل توی قصه ها که پسرک های ساده دل گوی طلایی و دل دختر شاه پریان را به یک حمله می ربایند...

اینجا ولی اجرتی برای ساده دلی جز نکبت نیست...

و من ساده دلی را مثل یک جراحت نفرت انگیز زیر پیراهن خون آلوده ام پنهان می کنم و رویش زره می پوشم... که تا آخرین لحظه که می افتم از اسب، زخم ساده و مهلک بلاهت آشکار... رسوایم نکند...

شاید هم آنچنانکه من حدس می زنم همه مثل من زخمهایی کهنه دارند و بابتش خجالت می برند...

حتی همان هایی که گهگاه تا سر حدّ مرگ می رنجانندمان ...

امشب قصد داشتم زنده بادگویان نامه ای شاد و تابناک بنویسم...

اما نمی دانم چرا همه ی رنجهایمان در نظرم تا این حد تهی می نماید...

می دانی عزیز دل؟...

دلم معنا می خواهد...


۱
۳
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید