حالِ خوشی است که بدانم ... وسطِ این همه مشغله از یک گوشۀ چشم منتظرِ من هم هستی...
که بیایم و دنبالۀ افسانۀ بی پایانِ میکائیل را ساز کنم...
گفته بودم، اینطور مواقع تقریباً شبیهِ مادرِ زودرنجی ام که لازانیا پخته باشد...
یعنی بعد که بخوانی ام، تازه توقعِ بَه بَه و چَه چَه هم دارم!... هر چند احوالاتم آنقدرها هم وخیم نیست...
مثلاً هیچوقت احتمالاً گوشۀ آشپزخانه، زیرِ لب، طوری که بشنوی، غرولُند نخواهم کرد که "از صبح خروس خوان تا شبِ شغال خوان بخر،بپز، بشور، بگذار و بردار... آخرش مُزدم هم فقط این است...یک کوه ظرفِ نشسته و چرب..."
ولی حقیقت آن است که حتماً توی دلِ خودم خیلی بیشتر از تو غَنج می زند که این بخشِ قصّه را تمام کنم و اینجا بنویسمش تا تو بیایی و زود زود و خیلی بااشتها نوشِ جان کنی همۀ تلخ و شیرینِ نِک و نال هایم را...
آخر نوشته هام راستی راستی خوشمزه هم نیست... یعنی در واقع کم و بیش خجالت هم می کشم اینطور که تو دوستشان داری...
اصلاً این روزها اگر تو نبودی راستی نمی نوشتم... مثلِ همان مامان مهربان هایی که وقتی بچّه ها نباشند فقط حاضری می خورند...روی میز آشپزخانه... سرِپایی... نسیه وار...
حالا من هِی می گویم مامان... نه این که من _دور از جان_ آفرینشگری... چیزی باشم...یا حتی پرستاری...
نه به واقع این تویی که خالقِ منی...
آخر من که کسی نیستم...
در حقیقت فقط یک ترانه ام بر لب های تو...
که بخوانی...
تو که پریشب وسطِ کارکردن روی تست های ادبیات فارسی، شعر "دماوند" "ملک الشعرا" را نشانم دادی و گفتی...
"این شعر حتماً توی آن کتاب درسی های دهه هفتادیِ شما هم بوده... نه؟... "
بعد اضافه کردی:
"راستی ناراحت نباش ... من همینطوری "بنهفته به ابر، چهرِ دلبند!" هم که هستی قبولت دارم... "