این روزها آنقدر خارج از دستور در اوقات اداری و غیراداری نغ و نوغ و تق و توق کرده ام که مفاصل فکین و ستون فقراتم هم زمان به زق زُق افتاده است... یکی هم نیست بیاید مرا از برق بکشد یا کلاً اوراقم کند و بفرستد لای سایر اجناس اسقاطی غیرقابل فروش و داد و ستد...چون طوری به درد نخور و از دور خارج و تاریخ گذشته ام که با خروس قندی هم قابل تهاتر نخواهم بود...چه رسد به حکایت نفت در برابر غذا... راستی حالا که نفتمان هم بند آمده غذا از کجا گیرمان میاید... لابد از بس گران است و خیلی ها نمی خورند ما لقمه نانی از گوشه ای می افتد گوشۀ سفره مان... حرف سیاسی نزن مخلوق ناجور خدا!... من کلا توی جورچین یا -به قول جناب ریاست جمهور - پازلِ زندگی آن تکۀ ناجورم که گوشه هاش از بس ساب خورده صاف شده و به هیچ چرخ و دنده ای گیر نمی کند و مدام ریپ می زند در نتیجه... خلاصه که دردسرت ندهم... داشتم بعد کلی روده درازی با رفیقی ادعا می کردم که باید به قول بزرگی مثل شتر باشیم بار مردمان را ببریم و از دستشان به خار مغیلان سرزنشی سیر و راضی باشیم... چه حرف های قشنگی گفتما!... حیف که زنبور بی عسلم... یعنی همان بی عمل مسکینی که البته عالم هم نیست... پس مگس بی عسل بهتر... استاد منطق امروز می گفت... اگر بگوییم همه ی ماهی ها پرواز می کنند... قزل آلا هم ماهی است... پس قزل آلا پرواز می کند، هر چند صغری و کبرایمان درست است چون دادۀ نخست غلط است استدلالمان راه به جایی نمی برد... شاید همین است که دارم پنجاه ساله می شوم و همچنان راه به جایی نبرده ام...کبرایم در نخستین تصمیمات خود وامانده و صغرایم دل به اصغری باخته و سر به بیابان گذاشته و فقط خودم تک و تنها و حیران این دوالپایی که پیچیده دور گردنم- مدیریت گروه گرافیک- دست و پایی می کنم و دست در هر گیاهی می زنم... تو را به خدا یک یاری اقلا بیاید و این آشفتگی های ما را دوست بدارد... مثل این فیلم ها...که یکی میاید عاشق مدیربخش بی دست و پای مچول عقب افتاده اش می شود و اتفاقا جوان و خوش تیپ و زرنگ هم هست و زندگی نکبتی آن عنصر بی فایده را نجات می دهد... دلم یک پایان خوش می خواهد... بمیریم خلاص می شویم یا به خیال حضرت حافظ"از آن سوی فنا صد خطر است؟؟..." به قول مادربزرگم...قربان محبت زبانی!... خسته شدم ازین که دوستان بابت کوتاهی هاشان عذرخواهی نمی کنند و فقط می نویسند.."به اطلاع می رساند!..."... و همکاران گاهی دوست اند و گاهی می گویند"در ساعات غیر اداری" غلط زیادی نکن!... رفتم سماقم را بمکم و خیره شوم به شنای ماهی ها در آکواریوم رومیزی...امروز نوبت غذایشان نیست... راستی می دانستی ماهی ها هم کبد چرب می گیرند...؟... من قبل از این که چند ماهی تزئینی را به اسارت ببرم، نمی دانستم!...
امروز عکسم را دادم به هوش مصنوعی و گفتم بگو این چطور آدمی است... گفت زیادی فکر می کند...خیلی به جزئیات آدم ها اهمیت می دهد... خیلی جدی به نظر می رسد و گاهی دیگران فکر می کنند آدم مهمی است... بعد اگر به او نزدیک شوند، به خود می گویند...عجب!... نمی دانستیم اینقدر دیوانه است!...
المنت لله که چو ما بی دل و دین بود... آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم...
بعد یک دفعه بی هوا می بینی از قفس هم پرید!...
قزل آلای مبتلا به سیروز کبدی را می گویم!...
...