ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

فرانکنشتاین و هیث کلیف!...


''نه نمی خواهم گرفتار قشنگ نویسی شوم! می خواهم صاف و ساده حرف دلم را بزنم!''

این را یکجوری باعجله می گویی و ترش و شیرین...

و ابروهای خوشگلت طوری توی هم گره می خورد که چین بانمک غیر منتظره ای می افتد وسط پیشانی جوانت... و یک چاله ی اضافی روی چانه ات...

انگشت نازکت را از لای ورقهای زرد و کهنه ی 'بلندی های بادگیر' بیرون می کشی و انگاری با احتیاط از من  می دزدی نگاهت را و با دلخوری و شاید کمی حسرت می دوزی به یک گوشه ی نامعلوم در میان انبوه خرت و پرتهای روی میز کارم... تقریبا وسط پرتره ای که هفته پیش از خودت کشیدم و گفتی 'یعنی من اینقدر خوشگلم؟' و...  عینکم که رها شده وسط کاغذهای درهم و برهم  پایان نامه ی یکی از دانشجوهام...

و می گویی:

''آدم عشق اینطوری را دلش می خواهد... که حتی پس از مرگ... نه اینکه آدم توی جمله های قشنگ قشنگ بخواندش... یعنی  نویسنده این کتاب راست راستی خودش چنین عاشقی را دیده؟... یا همینطوری خواسته یک دروغ قشنگ بنویسد؟... چه فایده که بخوانی و بگویی به به چه زیبا و بدانی که...''

....

بعد کتاب را به نرمی طوری که انگار می خواهی دردش نیاید یا به من و توصیه های نابه جایم درباب کتابخوانی برنخورد، برمی گردانی روی میز شلوغم...

ایندفعه واقعا آه می کشی و همانطور که آرنجت را تکیه داده ای به دسته صندلی، با انگشتت قدری از خاکهای گوشه ی کتاب لغت را لمس می کنی...

از همانجا که ایستاده ام و دارم لابلای قفسه های کتابخانه ی کوچکم پی یک مجموعه داستان کوتاه- نمیدانم چرا ترسناک- برایت میگردم، فقط تماشات میکنم که چقدر بی حوصله شده ای وقتی می گویی...

''نمی دانم شاید هم باید بیشتر حوصله کنم...''

....

حقیقت این است که تا همینجاش هم زیادی حوصله کرده ای... دو سال است که مشفقانه و پرستارانه حوصله کرده ای با من... با خواندن قصه های پایان نایافتنی کسالتبارم به آن سبک قرون وسطایی مطرود.... با بارش خاطرات مرده ام از عشقهایی که تو هرگز لمس نخواهی کرد... با ریزش مکرر نصایح بی سرو ته ام در باب خواندن و نوشتن و زندگی کردنی که خودم دیری است رهاش کرده ام...

دلم می خواهد می شد در هم بشکنم این بند و بست آهنین واژگان بی انتها را که مرا وصالی کرده به هم تا چون فرانکنشتاینی بر ساخته از کلمات مرده و منسوخ، برابرت قد برافرازم اینطور واقع نما... آنقدر که باورم کنی... طوری که انگاری صدا هم دارم...که انگار دیدنی ام...حتی لمس کردنی... که بشود آمد پناه گرفت لحظاتی چند در آغوشی واقعی و سرگذاشت روی شانه های یک کت ماهوت مردانه... همانقدر ضخیم...همانطور فریبنده اطمینان بخش... کاش یکبار به جای اینهمه حرف... می شد خود آن کسی باشم که می شناسی ام...

و لابد الان باید بیایم جلو... زانو بزنم چونان شهسواری که هرگز...

و یک بوسه بزنم لا اقل پشت  آن دست های بی قرار منتظرت...

ولی عجالتا از همان فاصله ی امن ناصحانه ...حماقتبار از سر دانانمایی سری تکان می دهم و میگویم لکنت بار...

''درواقع... دقیقا حق با شماست... اتفاقا یکی از فلاسفه ی عملگرای جدید هم میگوید...

دنیای رمانها تصویری واقعی از زندگی بشری را بدست نمیدهند... اگر نویسنده ها می خواستند واقعیت زندگی بشریت را بنویسند، لابد باید بیش از هر چیز درباره کسب و کار و پول درآوردن آدمها می نوشتند... در صورتی که همه اش از عاشقی هایی می نویسند که نیست...''

۳
۶
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید