مرا طرد کن...
از بسترت...
آغوشت...
دلت...
من تبعیدی هزار فرسنگ سنگلاخ سنگستانم....
جاودان در بند دماوند...
و اژدهایانی درون کتفهام لانه کرده ... که خونریز... که جگرخوار ...
و هر روز... هر شام...
تکه تکه می نوشندم...
من آتش زادم... آتشخوار...
و تو آتشی جاودانی در سینه ام که مجمری خالی است بی یادت...
من قربانی نسل قابیلیان مفلوکم...
رستگاری قلم خورده از قاموس سرنوشت خاکیم ...
دست نویس تو را می بوسم که یادگار عصمت اعصار ملکوت پدران من است...
من توفان زده ی غبار آلود بیابانگردم...
و هزار چشمه برای غسل کفنم کفایت نمی کند...
سر بر پایت می گذارم که اشکهام را نبینی...
ولی امواج دردهایی که تا به زانو است
رسوام خواهد کرد..
من صلیب همه ی پیامبران کذابم...
کمینگاه همه ی راهزنان مقدس...
مرا وارونه بخوان...
که امیدی باژگونه چون آسمان دارم ازین اقیانوس فریب...
مشنو که دوستت دارم...