ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

عنوان ندارد...

اینروزها اگر بخواهم چیزی بنویسم لابد باید همه اش از خستگی های راه بگویم و تاکسی هایی که دیر میآیند و دور می ایستند و پول خون اجدادشان را از تو طلب می کنند... مثل دکترها...راستی دیده ای تعرفه پزشکان امسال چقدر گران شده؟...

خدا همه خلق خدا را سلامت بدارد و کسی را نیازمند ناز طبیبان نکند...

این روزها که سلامتِ دِماغی و اخلاقی من خیلی شکننده است... آنگونه که وقتی خیلی خسته باشم آمادگی مقابله مثبت با وقایع را ندارم...

دانشگاه دسترسی به سیستم آموزش مجازی از اینترنت خانگی را قطع کرده که یعنی همه مثل بچۀ آدم راستِ شکممان را بگیریم و بیاییم دانشگاه و به زعمِ حضرتشان، دست از دو سالِ آزگار یللی تللی برداریم...

برای من ولی در واقع معناش اینطوری است که آنهمه درس اضافی که ضبط کرده بودم و بچه ها بدان نیاز دارند هباءً منثورا شده است...

تازه نقشه داشتم دو روز قبل از عید را خودم تعطیل کنم و مجازی...

در کلاس آنقدر ناراحت بودم که گفتم دانشگاه ما تصمیمات خلق الساعه بدون برخورداری از خرد جمعی و با نظامی پدرسالارانه می گیرد...

و بچه ها صدام را ضبط می کردند...

حالا کلاس های سی نفری دارم و هنوز روزی سی نفر از کرونا می میرند... جهشهای جدید ویروس دارد گرد عالم می چرخد... در عوض توی هوای ده درجه سانتیگراد مدیر ساختمان ما سیستم سرمایش را روشن کرده است...

صبح امروز که با اتوبوس و مترو و تاکسی و پیاده پس از جابجا شدن در چند مسیر رسیدم دانشگاه...خیلی دیر...

بین دانشجویان دو کلاس اختلاف افتاده بود...استاد شان خیلی از من جوانتر بود...

خودش دون شان می دید با کارشناس گفتگو کند و دانشجوش را می فرستاد...بعد به من می گفت برو ببین چرا کلاس مان تداخل پیدا کرده...افتادم در وضعیت جنگ و گریز...

خلقم تنگ بود و محکم گفتم آقا این کلاس برای ما در نظر گرفته شده...

بعد اما ناچار خودم رفتم با کارشناس صحبت کردم که آخر ما سی دانشجو را که نمی توانیم در کلاسهای کوچک جا بدهیم...

از من رنجید بنظرم...زود خودم را جمع و جور کردم و عذرخواهی..‌

هیچ خوش ندارم کسی را برنجانم ولی باز سر کلاس هم خلقم تنگ بود...یکطوری اکسیژن به مغزم نمی رسید...

گفتم بچه ها کلاس نظری است لطفا تشریف بیاورید جلوتر بنشینید...

باز پشیمان شدم..‌

اصلا به من چه مربوطست که کجا می نشینند... هر جا صلاح می دانند باید بنشینند...

خلاصه پریشان وضعی داشتم...یک صدای ضبط شده در کلاس را هم اشتباهی فرستادم برای گروه همکاران دانشکده و بعد نتوانستم حذفش کنم..‌

خانم دکتر برای یکروز اضافی چهارشنبه برای داوری پایان نامه دعوتم کرده...

شارژ ساختمان و خرج اینترنت و سایر قبض ها پنجاه درصد گران شده و حقوق من ده درصد...

از طرفی دیگر جانش را ندارم اینهمه کار کنم... خاصه در اوضاع فعلی که همه جا دارند یک بیماری مهلک را عادی و بیهوده جلوه می دهند..‌.

راستی...

کلاس بعد از ظهر...ولی بچه ها برایم گل آورده بودند...و خیلی خوشحال شدم...

تشکر و اینها...

هر چند ترجیح می دادم هنوز مجازی می آمدند و تا ساعت چهار و نیم مرا در دانشگاه نگه نمی داشتند...با وضعیت بی فاصله...بدون ماسک حتی...

به من هم می گویند صدایتان را نمی شنویم... چرا اینقدر پوشیده اید؟...

خسته شدم از این که دائم برای همه از بیماری هام حرف بزنم..‌.

توی ایستگاه اتوبوس..‌

مدتها ایستادم به تماشای جنگ موشهای ریز و درشت توی جوی ها...بر سر تکه های متعفن زباله...

و فاضلاب نوشیدنشان...

چقدر دارم شبیه این بندگان کریه المنظر خدا می شوم...

آب عفن می نوشم...و بر سر ته مانده های گندیده می جنگم... لابه لای جماعت همپالکی هایم... توده وار سرگردان ...

حتی دیگر نمی توانم شعر بنویسم...

آنقدر خسته ام که فکر می کنم دیگر نمی توانم بدون او یکروز شرافتمندانه دیگر را به شب رسانم...

۴
۱۵
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید