می دانم دلت شعرهای مهربان می خواهد...
گردش در کوچه های سایه دار یاس و اقاقیا می خواهد...
دلت امید می خواهد...
بس که جوان و تازه ای!...
باید بتوانم بنویسم...
از آن متن های حکیمانه... خردمندانه و خرسند...
حالا که کتاب گراهام گرین را به پایان برده ام و افسوس ها خورده ام که عالیجناب کیشوت به نیای ناکام و نامرادش پیوسته...
اصلاً ره گمشدۀ رهنمای که می گفتم باید بود یعنی همین... دلقک گریانی پشتِ صورتکی مسخره...
در فیلم "ساعت ها" _اگر یادت باشد_ یک جایی کلاریسای پنجاه ساله با دخترِ جوانش حکایت صبحدمی عاشقانه و آفتابی از هجده سالگی های خویش را می گوید و در وصف آن احساسِ ناب، با آهی حسرت بار تذّکر می دهد که...
"آنموقع خیال می کردم که این آغاز خوشبختی است... ولی نبود... آن خودِ خودِ خوشبختی بود..."
شاید فیلم "روسری آبی" را ندیده باشی... ولی آن جا هم حرف از خوشبختی بود... آنجا که آقای بازیگر- جناب استاد انتظامی- در نقشی آن پیرِ شوریده احوالِ مجنون وار با صدایی لرزان می گفت:
"خوشبختی توی دل آدم است..."
می دانی عزیزِ دل؟...
می خواهم چیزی شبیه نصیحت و اینها بگویم در این اوضاع آشفته و مرگامرگِ مصیبت بار... روزگارِ مشقت...
و نمی دانم چطور باید گفت... این است که مدام نقل و قول می آورم... چیزهایی که هر روز چند باری باید به خودم یاد آوری کنم در جهت جان به سلامت بردن...
یا بهتر بگویم تا بتوانم صبوری کنم... و همانطور که همیشه _به شوخی_ می گویم شرافتمندانه زندگی کنم...
یعنی می خواهم بگویم خوشبختی طوری است که وقتی کسی را نگاه کنی نمی توانی بفهمی که حامل و واجد آن هست یا نه...
و چون توی دل است...هم پنهان است و خیلی خصوصی... و هم مثل خودِ دلِ آدم، خیلی لرزان است و منقلب الاحوال...
خوشبختی خیلی لطیف و فرّار است مثلِ خوابِ سبک و شیرین سحرگاه.. مثل لحظات مرموز و پرمعنای دم غروب که آسمان ارغوانی و خاموش است و پرندگان بی صدا بالای سرت می پرند و یاس های غمگین و بنفش، خجولانه عطر سحرآمیز خود را می پراکنند...
یا مثلِ همان حالاتی که رفیق رزمنده و جانبازی برایم گفت...
چندسالی پیش ازین ایامِ دشوار...
یک روز که خیلی از دست فشار های غیرعادلانۀ کاری و نگرانی های روزمره خُلقم تنگ بود.... برام تعریف کرد که چطور هنگام جنگ می توانست مابینِ آتش باریِ دو عملیاتِ سخت، در پناهِ یک تانک، هوس چای کرد...
می گفت با آتش زدنِ یک رشته خرجِ خمپاره_ که اقدام خطرناکی هم بود_ آب را توی یک قوطیِ خالی کنسرو جوش می آوردند و یک مشت چای خشک و خاک آمیز تویش می ریختند و همچنان که سینه خیز زیرِ تانک خزیده بودند، لحظاتی چند از نوشیدنِ آن معجونِ سیاه و تلخ و مرگ آلود لذّت می بردند...
و البته بعد خودش با تأسف سری تکان می داد و می گفت حیف که از پسِ این همه سال زیستنِ مغروق در امورِ عالمِ کثرت، این طور خاص خوشبخت بودن را فراموش کرده ام...
شاید الان هم تنها راه من_ که گاه احساس می کنم شبیه محبوسینِ محکوم به اعدام_ مقهورِ فاجعه ای منتظَر و محتوم ام، همین طور خوشبخت بودن است...
تنها یکی دو دقیقه به تداوم....
با یک قوطی چای جوشیده با خرج خمپاره ... زیر سایۀ یک تانکِ مرگبار...