آخرهای راه که برسم...
آب از سرم که بگذرد...
وقتی خرده ریزهام را از زیر دست و پاهاشان...
جمع می کنی...
و تکه پاره هام را
لای دندانها و چنگالهاشان می جویی...
می شود باور کرد...
که هنوز دوستم داری؟...