جوان که بودم اغلب خواب می دیدم از آن خانه قدیمی به سوی شرق آفتاب...یا نه شاید هم شمال...پرواز می کنم و اوج میگیرم...از روی شهرها و دشتها و بنادر و کشتی هاشان و اقیانوس ها می گذرم...
گاهی اوج هم می گرفتم و از جو زمین بیرون می شدم و در فضای بین ستاره ای و لابه لای کهکشانها پرواز می کردم...بلد بودم چطور از مشکلات بگریزم...
اینروزها هرگز چنین خوابهایی نمی بینم....اغلب لابلای کوچه ها و بازارچه ها و خیابانها گم می شوم...دیرم می شود...
دیگر مشکلات گرفتارم کرده...طریق پریدن از فراز دلنگرانی ها را فراموش کرده ام...طریق عاشقی را...
فقط مشغول مردنم هستم...