ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

شوخ چشمی های شبانه...


کتابهام رسید...

خیلی هم مؤدبانه البته...

توی یک پاکت پست سفارشی با مُهر و نشان... از آن پاکتها که داخلش مشمع حبابدار دارد...

حالا نمی دانم به مدت هفتاد و دو ساعت یا هفتاد و دو روز...باید بگذارمشان توی آفتاب تا کروناش بپرد!...

یعنی انگاری مثال همین دوست دختر پری وار پرکشیده ام... که خوب بلد بود شام کباب های خوشمزه و اسپاگتی و قیمه نثار و مرغ شکم پُر بپزد تا با سالادِ گوجه و خیار شور بخوریم،...

و حالا تَرکَم کرده و دلم را شکسته...

رفته یکجایی که شوهر خوب پیدا کند...

شبیه حکایت خاله سوسکه...

که برود در همدان...شو کند بر رمضان...نان گندم بخورد...

...

و از بهشت رانده شود...

من هم عجالتاً برگشته ام به همان سیب زمینی سرخ کرده...

تنها خوراکی که پختنش را خوب بلدم ...

یعنی همان سرخ کردنش را...طوری که هم برشته و ترد باشد..‌. و هم قهوه ای نشود...یکطوری طلایی درخشان...

همراه با سس امریکایی بدون گلوتن...

و یک سریال پلیسی عاشقانه ی غثیان آور...

که اتفاقاً برای هضم این آشغالهایی که من می خورم خیلی هم خوبست...

بعد اما باید اخبار سیاسی را توی یوتیوب دنبال کنم...و تفسیرهای بانمک برخی از این خبرنگارهای پیشگوی معبد دلفی را بجای دسر میل کنم...

و توی دلم به خودشان بخندم که چقدر مثل خودم آینده را توی شکسته آینه می بینند...

با این تفاوت که برای روده درازی هاشان پول هم می گیرند...

مثل خودت که ریز ریز می خندیدی و خوشت میامد که بگویم پُرجدی مگیری پُرطولی و پُرچانگی های این سر پُرهوس را...

که نشد خاک در سرای تو شود... و در پیچ و تاب کوچه پس کوچه های دلواپسی گم شد...

این عبارت کوچه های دلواپسی...وسواس وار مرا به یاد یک ترانه ی قدیمی می اندازد که نوک زبانم گیر کرده...و دارد مغزم را می خورد که چی بود خدایا؟...

بنظرم متن موسیقی تیتراژ یک سریال مبتذل تلویزیونی بود و نامش مثلا روزگار جوانی...

و راستی مربوط به روزگار جوانی ام...

که البته هیچ حس نوستالژیکی در من بر نمی انگیزد... هیچ دلتنگ جوانی هام نمی شوم آخر...

ایام عشق های نخستین... از آن ها که آغاز هست انجام نیست... و هر یک چه بی سرانجام!...

من اگر اصولا بشود و دلم هم بخواهد که دلتنگ دوره ای از عمر بگذشته ی خویش باشم... قطعا آن عهد که گریه بر اطلال و دمن اش خواهم کرد... اوان کودکی هام خواهد بود...یعنی تا پنج و شش سالگی...

همان سر شبهایی که مادر موطلایی زیبارویم...توی آن آشپزخانه بزرگ رازآمیز...همانطور که دامان پیشبند و گوشه ی گیسوی بافته اش گل های رنگ رنگ داشت...و زیر لب آهنگ عاشقانه ی آشنایی را زمزمه می کرد، با دستهای لطیفش... ناشیانه و باحوصله کارد سنگین را می کوبید روی تخته گوشت...تا آن شام محبوب شاهانه و رویایی..بیفتک سرخ آبدار محبوب مرا آماده کند...تلویزیون پلنگ صورتی پخش می کرد و من شکلاتم را با ترس و لذت تواءمان ...طوری که مباد تمام شود... می مزیدم...

همانطور که شیرین ترین عاشقانه های زندگی ام را ...

که این تنهایی های بی امان و حساسیت بی درمانم به گلوتن... نگذاشت دیگر هرگز برایم تکرار شود...

۶
۲
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید