فقط همان شعرِ بدِ نگفته!...

می خواهم یک شعر خیلی خوب بنویسم...

فرهیخته و خنثی و بی معنا...

از آن ها که نه سیخ بسوزد و نه کباب...

از آنها که شاعر خوب بسوزاندش...

خوب بسوزاندش...

شاعر خوب را...

بسوزاندش...

منقل را آتش کنید غلامان!...

قرار است مخاطب اشعارم هیج یک از آدم های این عصر و زمانه نباشند...

تا به گوشه ی قبای هیچکس...

تغوّط...

زبانم لال!...

استغفرال...

بعید است دیگر از این جماعت کسی زنده باشد...!

هنوز هست؟...

ای بابا!...

امشب هم نشد شعری بگویم...

شب کلاهم کو؟...

اصلا دیگی که برای تو نجوشد...

بگذار سرِ...!

لااله الاال..!