خودت را که خط بزنی...
خودم را که خط بزنم...
خسارتی که تویی...
عاشقانه ای که تویی...
اسارتی که منم...
قیامتی که تویی...بی تو آفتی که منم!...
اشارتی که تویی...
خطای باصره است این...
نهایتی که منم...
و خط به خط... به خدا خوانده ام تو را...
که خوش نوشته ای از ...بی نشانه ای که تویی...
غریبِ رفته...غریوِ حادثه... ای حزقیال قول و غزل!...
عسل لبان نجیبت... ولی چه دور..
چه دلتنگ...
و رنگ رنگ خزانی که ناشکیب نشان بازی تو و هزار کوچه ی بن بست...
نمی رسم به قراری.. که بی دریغ بلنداست...
و ساعتی است که خوابیده ساعتم...
درست مقابل عقرب...دقیق کنار قمر...
نحس...
نامبارک و مشئوم...
و چشم جاده...
تر از بارش شبانه هنوز منتظر رفتن و...
دلگیر...
نمی روم ولی این بار...
کنار سایه ی کمرنگ و خوابناک سپیدار...
نشسته ام که بیاید...
امیدِ خاطره...
یک چند...