ویرگول
ورودثبت نام
Gregor Samsa
Gregor Samsaشما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
Gregor Samsa
Gregor Samsa
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

رولتِ روسی و شطرنج ارمنی!...

همیشه ی خدا برای هر چیزی اولین باری هست...

مثلاً اولین بار که خطابم کردی: "حریف"...؟

تو که از رستۀ بالابلندان... از قبیلۀ "تایتان" ها...از عهد دیوانِ پیشامزدایی بودی...

و من حریفت نمی شدم...

نخست دفعه که دعوتم کردی به آن کتابخانۀ گوتیگ وارَت در کلیسای "راه راستی و حیات"؟... که آغشته از بوی کاغذ و چوب کهنه بود و روغن جلای تازه ... و مغروق در نور مبهم و رنگارنگِ آن نقّاشی های مقدّسِ شیشه ای... و پر بود از کتاب هایی که کمترشان خواندنی بود برایم... جز همان قفسه که پنهان می شد پشتِ پیانوی جمع و جور و خجول دیواری...

و خود تو نشانم داده بودی و مجموعه آثارِ "هرمان هسه" و "یونگ" را از لابه لای شان بیرون کشیده بودی تا بخوانم...

انگاری از اولِ کار، مزاجم را خوب تشخیص کرده بودی...

باران می بارید و روی حلبیِ نازکِ شیروانی، ریز ریز پایکوبی داشت و بر شیشۀ تار و خاموشِ پنجره ها تلنگر می زد...

و تو نشسته بودی آن جا به تماشای باران... با نیمرخ اساطیری ات... تکیه داده به قفسۀ چوبی؛ با بازوهایی صلیب وار درهم و آرامشی که انگاری تا ابد...

تازه رسیده بودی از سفرِ ارمنستان ات...

و نیم ساعتی تنها باقی بود تا آغازِ جلسات انجمن ات که من در آن راهی نداشتم...

یکشنبه عصرها هرگز، نه زودتر به تو راهم می دادند و نه دیرتر...

آن خانمی که نمی دانستم چه کاره بود در انجمنِ برادریِ گریگوریان، با ظاهر و روش و رفتارِ بیگانه وار و لهجۀ ارمنی اش، حادثۀ دیدار با تو را_ که راستی انگاری شریان حیاتم بدان بند بود_ به یک جریانِ پیچیدۀ پُر دست انداز و خطیر... و مطلقاً رسمی و قانونی بدل می کرد...

طوری که احساس می کردم دارم خطایی غیر قانونی یا مثلاً گناهی مرتکب می شوم...

هر چند در عمل فقط می آمدم که کتابی تازه بگیرم و دربارۀ آن چه خوانده ام با تو حرفی بگویم...

اما چه باک...که وقتی می رسیدم به کتابخانۀ دنجِ خودت... انگاری یک دفعه همه چیز عوض می شد... آن گونه که تردیدهام همه محو شود...

دیگر تنها لبخندها و دست فشردن ها بود و تماشای تو و حالت و رفتارت، همچنان که حرفی نو یا کتابی تازه می یافتی ... و انگشتان بلند دست هایی که پیشتر لمس کرده بودم_ و به دست پیامبران رخامینِ دوناتلو می مانست_ در گردش روی کاغذها و چرخش آرام در فضا... به اوراق پوسیدۀ بی جان و یکایک مولکول های مردۀ هوای سنگینِ اتاق، جان می بخشید...

و آن طور که ژرف و آبی نگاهم می کردی... دقیق... انگار که نسخه های خطی هیروگلیف را بر طومارهای پاپیروس... وقتی با شور و هیجان و بلاهت نسبیِ نوزده سالگی در بابِ ایوب و رنج های آگاهانه اش داد سخن می دادم...

و بعد که ملتهب و شرمسار ساکت می ماندم...تا آهنگ گرم و غمگین آبنوسی ات را بشنوم ...

و موج گفتگوهای متلاطم که اوج می گرفت و قامتش از فراز سرم می گذشت و غرقم می کرد و همان چند دقیقه تا ابدیت ناب... نادر... قیمتی... غنیمتِ من بود که مؤمنانه در صندوقِ خاطرم محافظتش می کردم... تا هفته های بعد در همان ساعتِ پنج عصر...

....

عصرگاهِ یکشنبه ای از سال هزار و سیصدو هفتاد و چند...در ساعت پنج عصر...

بر درگاه کتابخانۀ صومعه ای که دیگر نیست... امیدوار... عاشق... سرشار از تردید با خویش...

ایستاده بودم به تماشای تو...

و تو در برزخِ میان دو هیچ... در یک بودنِ جاودانی... داشتی آن گونه بی خیال... بارانِ بیست و نهم فروردین را تماشا می کردی که آن سوی پنجره، گل های سرخِ باغچه و آلاچیق و بوته های یاس ات را می شست...

درست طوری که انگار به دستورِ تو باشد، داشتی دست بر سینه و خرسند مراحل کار باران را نظارت می کردی... خدایی می کردی برای خودت... بر باغچه ها... بر باران... برای من...

هر چند با آن کت و شلوارِ سیاهِ خیلی رسمی و موی بیش از حدِّ معمول کوتاه شده، بیشتر به وکیلی می مانستی که برای نوبتِ طرحِ دفاعیۀ خود در جلسۀ دادگاه، انتظار می کشد...

یعنی منتظر من هم بودی؟... هیچ یادت بود که با هم قرارِ بازیِ کتاب خوانی داریم؟...

همان بازی که در داوِ اول جانم را بر سر آن می نهادم...

بعد سر چرخاندی به طرف من و انگار تازه متوجه آمدنم شدی که نزدیکِ در پا به پا می شدم و کتاب دشوار «پاسخ به ایوب» را توی دست هام می چرخاندم... و مطابق عادت، درست سرِ ثانیه آمده بودم... مثل همبازیِ وفاداری که بداند هر هفتۀ خدا روزِ تعطیل، بازیِ شطرنج برقرار است...

و تو زود برخاستی از سرِ هرۀ پنجره...

انگاری حریفی قَدَر قدرت که پیشاپیش، مهره های صفحه را چیده باشد به انتظاری اشتیاق آمیز...

یک ماه... صد ستاره با نور آبیِ سیر توی چشم هات طلوع کرد... و کمان ابروان ارمنی ات کشیده تر شد به تیر انداختن... بازوهات _غفلتاً انگاری_ کمی از هم گشود... طوری که آدم در استقبالی گرم آماده شود برای در آغوش گرفتن دوستی...

و گفتی...

"به به!... بهرام جان!... خوش آمدی حریف!"



۴
۰
Gregor Samsa
Gregor Samsa
شما در میان سکوت اجساد فاتح خواهید بود و این فتحی است که من هرگز بدان رشک نمی‌برم. (آلبرکامو)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید