به خودم قول دادم هر شب چند کلمه از احوالاتم بنویسم...
دوست داری چه بگویم؟...
خیلی سعی کردم قصه را ادامه دهم... دست و دلم هنوز به نوشتن نمیرود... یکی از دانشجوهام همین را میگفت... میگفت همینطوری هر شب با خودش مینشیند گریه میکند...
بعضی بچهها توی کلاس هم بغض میکردند و میگفتند نمیتوانند بیخیال باشند...
سعی کردم تصویر ذهنی جدیدی درباره زندگیشان بدهم.... گفتم یادمان باشد زندگی مجلس مهمانی نیست... میدان جنگ است... سلاح و کولهپشتیمان باید همیشه آماده باشد... حکایت همان سلحشور غمگین بودن را هم به میان آوردم... بله خودم میدانم که مزخرف میگفتم...
بهخصوص که از طرفی ذیل نامه استادان بسیجی به سران سهقوه را هم امضاء کردهام...
باید اطمینانشان را جلب کنم تا اجازه داشته باشم توی کلاس اقلا یک حرف شاید به درد خوری بزنم...
اینطوری بیشرافتی خودم را توجیه میکنم... ولی خودم هم باورم نمیشود...
این که گفتی فرق من با بهرام این است که من مثل پرنده پُربال و پری هستم و او مثل پرندهای سوختهپَر و بارانخورده را دوست داشتم...
ولی به گمانم هر دو ما به یک اندازه شرف باخته ایم...
حالا یکی کمتر... یکی بیشتر...
کی به کی است حالا...
خدا پدر او را بیامرزد که عاشق شد و رفت... مثل آلباتراس جزایر جنوبگان...