امشب انگاری قسمت نیست برایت چیزی بنویسم...
سیل بی اختیار کلماتی که دردمندانه بیرون ریختم و فرستادم... ویرگول بلعید ...نیست و نابود شد... یکذره اش هم در پیش نویس ها باقی نیست...و حتی دیگر توی ذهن خودم هم...
فقط می دانم اینطوری شروع کرده بودم...
'نمی آیی که!...'
و آنطور تمام کرده بودم که...
'مبارکت باشد آن مهربانی های
تازه از راه رسیده...!'
'من که به یاد نامهربانی هات هنوز دلخوشم... '
نامش را هم گذاشته بودم محنت رسان من!...
امشب دیگر جان ندارم بنویسم....حالا بماند تا یکوقتی که با حوصله و تدبیر باز برایت دامی پهن کنم...