تو هم شبیه همۀ رفتگان زندگی ام در تهاجمِ باران رفتی... به راه هایی خوشبخت... که حتماً بی من به سرانجام میرسید...
در شبی که به گمانم هرگز نتوانم با کسی از آن سخنی بگویم...
یک بار گفتم به یکی... اما... بس که عاشق بود حرف هام را نمی شنید... مثل همه وقتی عاشقِ عشق می شوند...
مثل خودِ من وقتی تو را دیدم... معلم من!...که هرگز این یک نکته را از تو نیاموخته ام...
این رفتن را... این بی تو خوشبخت بودن را...
بودن را...
من همیشه مانده ام... بیصبرانه...ناامید...
وسط یک جایی که انگاری گِرِهی در کار بوده باشد...
خودم گره انداخته ام به جاهایی که نبود...
مثلاً همین سالهای پیش چقدر برای تو عاشقانه هایی نوشته ام که نمی بایست... بعد آنقدر مشغول حقایق سخت و حل مسائل روزمره و پیچیده شده ام و افتاده ام در پیچاپیچِ حرکاتِ بازوهای مکانیکیِ نظامی که می پیچاندم و می چلاندم... چنانکه قطره ای از قطراتِ باده نوشیهای عاشقانه با خیالِ تو در سَرَم نماند...
اما همان یک ذره غنیمتِ رؤیای با تو بودن را نمیدهم به موج موج حقایق بیدریغی که تا به گردن فرو بلعیده مرا و هنوز نفس میکشم اگر گاهی...به امید همان خیالِ ناب شبهایی است که شاید بخوابم و به سویی پرواز کنم که تو نشانم داده باشی...
نه من حادثۀ باران و سر انگشتهای تو را که به شیشه می زد معنا نمیکنم... ولی معنی صدای اضافی میان دو نیم طپیدن قلب خویش را که می فهمم...
و میفهمیدم حتی بیست و دو سال پیش که بیست و دوساله بودم و تو را پشت پنجره ای دیدم که شب شده بود و رگبار بیقرار بر سفالهای بام اردیبهشت میرقصید...
آن سالهایی که میان ما همیشه حرفهایی مثلاً بسیار مهم تر از عاشقی... از گناه... جریان داشت...
مثل همین حالا که من گرفتار امور خیلی حیاتی و مهمی شده ام که هیچ ربطی هم ندارد با شیشۀ شکستنی عمرم که آنجا در صندوق خاطرات تو پنهان است...
کسالت اجازتم نمیدهد امشب که بیش بنویسم... شاید بگویم فردا شب... اگر باران ببارد...اگر نشانی از تو برسد... اگر دیوانه تر شوم...