
"گل گل گل اومد"
"کدوم گل؟"
"همون که رنگارنگه برای شاپرکها یه خونه قشنگه"
"کدوم کدوم شاپرک ؟"
"همون که روی بالش خال های سرخ و زرده با بال های قشنگش میره و برمیگرده"
"کدوم بال ؟"
"بالی که باز میشه و بسته میشه، میبنده اونو شاپرک وقتی که خسته میشه"
"شاپرک خسته میشه بال هاشو زود میبنده، روی گل ها میشینه شعر میخونه میخنده"
...............................
دیروز الله بختکی و همینطور بیخودی قول داده بودم دیگر برات ننویسم... دروغ هم گفته بودم خوب... طبق معمول... بدت هم میاید ...می دانم... دروغ که بگویم بیشتر نفور می شوی از من...
ولی خوب من نیز دلایل ابلهانه ی خودم را دارم برای این لوسبازی ها...
تا مثلاً به خیال خودم، باز مثل خاله روباهه _که خروس زری پیرهن پری را فریب می داد_...گولت زده باشم...
حقه ام نگرفت... همه فهمیدند... خودت هم... هزار آفرین دارد البته...
شما مرغکان زیرک امروزید و من روباه پیر بهارهای پار و پیرار...
در هر حال... دلم می خواست امروز برای عذرخواهی و اظهار ندامت هم که شده ارمغانی مختصر و ناقابل تقدیم کنم...
نه که امید بخشش داشته باشم و انتظار هیچ ... فقط محضِ همین دل مایوس منحوس خودم...
وقتی این ترانه قشنگ را برای خود خودِ تو ساختند، دو ساله بودی...
الان بانویی زیبا و بالابلند و پری واری...
نمی دانم چرا ولی دلم می خواهد امروز همین آهنگ را به تو تقدیم کنم... که می دانم الان بی خود بی جهت باز از دستم دلخوری...
گلم ... شاپرکم...
پوپکم... آهوکم...
که چنان ظریفی و با بارش یک قطره شبنم از سرشاخه های اردیبهشت می رنجی و پرمی گشایی به اوج پاک آسمانهای سپید...
.....................
.........
بعدالتحریر: نمی دانم شاید هم مکدّر نباشی از این حقیر سراپاتقصیر...
شاید فقط گاهی میایی سری بزنی و ببینی هنوز 'بی تو نفس می کشم زهی خجلت!'... بعد هم یک قلب می فرستی به نشانِ علامت سلامتی و زود هم پس می گیریش که یکوقت دور از جان باورت نکنم...