خسته گلویم .... قناری خاموش...
تو بخوان امشب...
من بی صدای تو....
آشیانه ی تاریک بودنم را...
گم می کنم...
من نیستم مگر... دو سه خط شعری که باد برد...
تو آخرین کنایه ی بی رحم نامرادی پی در پی...
تو... آرزوی نامقدور...
تصور باطل....