سوگمایش....

می گفت اقلا یکروز پای قولی که می دهی پافشاری کن...

خوشبخت باش... صبوری کن...

خاموش...

نتوانستم... باز افتاده ام به خون ناله های مرگ‌‌‌... وقتی رفت...

****

چون تو را در گذر ای یار نمی یارم دید

با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟...

متاسفانه او حساب کاربری اش را بست...

یعنی تنها راه ارتباطی میان مان را که باقی گذاشته بود...تنها رگ حیات مرا قطع کرد...

و برای همیشه از شهر پرآشوب گاهان و بی گاهان رفت... بی او بنظرم دیگر نتوانم...بعد اگر شد شده است اما حالا نشود... آمدیم...نبودید...رفتیم...

****

راه هام به بن بست خورده...

نفسم بالا و اشکم بند نمی آید...

برو به سلامت عشق ناممکن و ناگزیر...

****

می خواست به خیال خودش مرا به دست دیگری بسپارد و برود...

دلش هم نمیامد...

بس که کوچک و نازک بود دلش...

ولی خوب می دانست...

که چطور زود می میرم...

بی او...

و رفت...