در حقیقت اتفاق تازه ای نیست...
قدیم ها هم هر وقت 'آداجیو' را می نواختی... با آن ارغنون کهنه ی جادویی... به گریه می افتادم...
نمی خواستم ولی اشکم در بیاید... به دلیل غرورِ نوبالغِ مردانه ی قلبی که نو به نو، هر بار که تو را می دیدم، می شکست...
یا فقط چون از خودم خجالت می کشیدم...
بس که در برابر فرّ و شکوه تو و آهنگت، حقیر می شدم...
نه!... نمی شد برابرِ تو گریه کرد...
یعنی آنطور که لبخندت، عالمانه تجاهل می کرد بر احوالاتِ دیوانگی ام...
بعد چانه ام را محکم فشار می دادم روی لبِ بالام و قطراتِ اشک را_ پیش از اینکه از دریچه چشم خارج شود_ می فرستادم در مجرای بینی...و هی توی جیب هام پی دستمال کاغذی می گشتم...
یک شکلی بودم اصلاً...نوزده سالم که بود... یکطور ِمعصومانه ای بی پروا... از آن دست که کودکان... یا بهتر از آن دیوانگان...
الان به طریق رقّت باری عاقلم...
در حدی که دوست و دشمنم را می شناسم...
و بر دست هر دو بوسه می زنم...
آن وقت ولی تنها تو را می شناختم... که دوست... که دشمن جان...
که جان شیرین...
نامهربان...
'آداجیو' می نواختی و بعد هشت دقیقه و سی و پنج ثانیه، سر می چرخاندی ... تا بر من بتابد نگاهِ آگاه بی خیالت... و ببینی که دماغم را هی یواشکی بالا می کشم... و ردّ خونبار نورِ محزونِ غروبِ خزان را از شیشه های سرخرنگِ بالای مذبحِ تالارِ دعا تا پیراهنِ سپیدِ تو دنبال می کنم... و می گویم...
''چقدر این حساسیت به نورِ آفتاب مسخره و شرم آور است... اشک آدم را در می آورد...''