من اصلا نیستم دیگر مجازم
مرا جامد مپندارید گازم...
از آغاز این ترم کلاس های دانشگاه حضوری می شود... برای من بدین معناست که حقیقی می شود...
یعنی یکطورهایی تا بحال دروغی بوده به نظر...
یکطوری می گویند بازگشایی که انگار درش تخته بوده این دو سال...
می گویند دانشجوها دچار اختلالات روانی شده اند...
آنها را نمی دانم... ولی خود من طوری گرفتار این با خود بودن شده بودم که اینک احساس در خود ماندگی و درون خویش گیرافتادگی می کنم...
در واقع اصلا شک دکارتی می کنم که هستم...
این که همه اش خیلی زیاد فکر می کنم... دلیل بودن نمی شود- یعنی حداقل معناش این نیست که به شکل حضوری بتوانم باشم...
من اتفاقا آدم مجازم...
واقعی ام چنگی به دل و به تار نمی زند...
مثل یک سنگواره ی عهد ژوراسیک که فقط توی موزه باشکوه است...
در واقع تکانش بدهی دومینویی به راه می افتد که مسلمان نشنود پوتین نبیند...حتی از فاصله پنج متری...
راستی دلم می خواست در باب این فقره که حق به حق دار رسید و ناقل آدنوویروسی از سرزمین اجدادی در گلبولهای سفیدم آمیخت و عاقبت تا شاه عبدالعظیم رفتم و واکسن روسی زدم...قلم فرسایی کنم...بعد دیدم این کجا اقامه نماز در کرملین کجا...
این شد که لب از هر تفاخری فروبستم...
خلاصه الان اگر بتوانی تصور کنی حال یک پروانه ای را که با سوزنی داخل شکمش توی یک قاب شیشه ای امن دارد راحت به مرگش می رسد...
بعد بی هُرس و پُرس یکدفعه آن سوزن را از داخل شکمش بیرون بکشند و همانطور بی دروپیکر و بی پروا و بی اتّکا رهاش کنند تا بپرد توی هوا...
آنوقت فکر کنم کاملا حال مرا هم مجسم خواهی کرد...
مخلص کلام آنکه...
غار وغار و غار...خبردار...
کدوی قلقله زن...
داری کجا می روی بی من؟...