مدیرگروه شدم "دخترم پسر زایید"! مبارکباد گقتند "که این بباید گفت"...
میدانستم البته مدیریت گروه در دانشکده ما از جمله آن مسئولیتهای غلیظ متکاثفی است که از آدم زامبی میسازد...
هر چند من پیش از آنهم چونان مردهای که راه میرود... راه رفتن مردِ مُرده را قدم میزدم بلاتشبیه اساطیرالاولین!...
البته الحمدلله ربالعالمین همهچیز دانشگاه ما یکجوری است که "بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود"...
خلاصه اوضاع و احوال طوری مینماید و هست فیالواقع که از همین حالا هنوز سه ماه بیش تمام نشده "دل نهادم به جفاهای فراوان دیدن"....
طوری که تا الان یکبار استعفانامه نوشته ام خیلی البته مودبانه به رئیس که تقاضای معافیت دارم از مدیریت و او هم خیلی مودبانه و با احترامات فائقه پاسخ داد که کور خوانده ای...
و "به من پند داد که پرواز را به خاطر بسپارم"....
خداکند که _گوش شیطان کر_نقشههای پلیدم عملیاتی بشود... حالا که این ترم اسیر شدم و تنها کاری که بنظرم رسید این بود که یک کارشناس درخواست کنم برای گروه... و خودم یکی از دانشجومعلم ها را گول زدم و پوست نکنده پختم که بیاید و کارشناس من شود...
بس که خسته شدم از این که منشی کارشناسان قدیم تر از خودم باشم...
که حکایت همان شاهی است بلاتشبیه که بعد هیئت وزیران به کابینه آمده باشد...
شاه در افواه قدمای "خام نادان پریشانروزگار"مان پدر ملت است ...من البته بیشتر به پدربزرگی میمانم از نفس افتاده و رو به موت... مثل همان که وقتی ازین همکار جوان مغرورمان که تازه دارد شوهر میکند_ و دماغش را جدیداَ عمل کرده احتمالا به همین علت_ پرسیدم که استاد آهنگی به چه علت فوت شد، خیلی منطقی و بیخیال پاسخ داد که بدن پیرها خودبهخود هی تحلیل میرود و دیگر مردنشان علت نمیخواهد....حالا هر چه به اینها بگویم بیمارم و نمیتوانم و اینها...انگاری تا مثل آن دو همکار قدیمی بختبرگشته نمیرم باورشان نمیشود ...باری...
حالا از همه اینها گذشته به قول جناب اخوان ثالث
پدربزرگ شدن خودبهخود ندارد عیب
چگونه در برِ مادربزرگ باید خفت؟!...