باران که ببارد...
چکاوکی با پروبال خیس که پشت شیشه ی پنجره ی خاموشم پناه گیرد...
قلبش که تند تند قصه بخواند برای دلم...
سایه ی سپیدارانی از دوردست...
که با توفان برقصند...
خیال تو باز سبز می شود...
شفا بخش...
نازک و رازآمیز...
خامش و خواب آلود...
لابه لای این هرزه علف های مسموم... و به خاک خسته آمیخته... که سینه ام را سنگین می کند...
کجایی بهار هزار و سیصد و هشتاد...
دلم گرفته رفیق آلاچیق و زاینده رود و گلستان...
حریف حادثه هایی که هرگز جان به در نخواهم برد...
خشکیده ریشه های دروغین ترین عاشقانه های تکراری و انبوه...
اندوه چارفصل زمین را...
بیمار می کند...
بیدار اگر باشم...
باران که ببارد...
شاید همه معاصی دوزخی ام را بشوید و اردیبهشت بیاید...