
الان دیگر صبحِ یکشنبه است...
همان روزی که فارغ از هیاهوی ترامواهای بلعنده، پیاده گز میکنم تا کاتدرالِ گوتیک... آن کلیسای جامعِ قرونِ وسطاییِ شهر...
تا بگذرم از زیرِ طاقِ جناغیِ یکی از دروازههایش... به صدای قدمهام در تاریک روشنای دهلیز و دالانهای بلندش گوش کنم... و در تربیعِ مقدّسِ یکی از آن حیاطهای محصورِ چمنپوش- که حتی در آخرِ خزان و زیرِ تنپوشِ نازکِ یخ، همچنان به سبزی میزند- بنشینم روی نیمکتی و خود را محو کنم در آوای وهمناک و حزنانگیزِ ناقوسها...
طوری که انگار باز من باشم و او... در همان آلاچیقهای اردیبهشت... که بانگِ ناقوس دارد و عطرِ اقاقیا و باران... و عبورِ بیدریغِ فرشتگان...
و باد در آغوشِ صنوبران بپیچد... و دلم تند و پرامید به تپش افتد... و میکائیل بگوید: «فکر کنم امسال کنارِ چمنِ باغچهها بنفشه بکارم... نظرِ تو چیست بهرام؟!»
و بهناگاه موجِ نگاهش غرقم کند...
اینجا در باغچههای جامعِ بازل، در کنارِ چمن جز لاشهسنگِ صیقلخورده چیزی نیست...
در شهری که هنوز هیچ خاطرهای نساخته برایم مگر همزبانیهایم با آدریانای جسور، که هر چه بیشتر میگذرد، کنجکاویهایش ضمنِ گفتگوهای بیسرو سامانِ میانمان، زوایای بکرِ دخترانهترِ روحش را نیز آشکار میسازد برایم...
مثلاً در یک عصرِ پنجشنبه، در میانۀ یکی از آن گردشگریهای معمولاً موردِ علاقۀ او- که بهزودی خود را از مرارتِ آن خلاص خواهم کرد- داشتیم از ساختمانِ یک کلیسا -که معماریِ مدرنی هم داشت- بازدید میکردیم و او یکدفعه گفته بود:
«دکتر! غلط نکنم شما هم سوگندِ پاکدامنی خوردهاید...نه؟!»
و چون من پاسخی پیدا نکرده بودم که بشود در پاسخ به این شوخی ناگهانی گفت، خودش ادامه داده بود:
«من که به پروفسور روبنیان از دو سالِ قبل به این طرف- یعنی بعد اینکه اسقف شدند- میگویم پدر!... خوب به شما چه میتوانم بگویم؟... شما چند سالی جوانتر هم هستید... چطور است مثلاً بگویم عمو؟!»
و من خلافِ میل و مصلحتِ خویش باز به خنده افتاده بودم...
حرکتِ بیاختیاری که احتمالاً تشویقش میکرد که شیرینزبانیهای کودکانۀ بیشتری رو کند... عوضِ امر و نهیهای حمایتوارِ مادرانه و یا عشوهگریهای ناساز و ناهموارِ جنگاورانهاش... که همه به یک اندازه برایم محنتآفرین بود و اوقات و نیروی ضیق و مغتنمِ حیاتِ بیرمقِ مرا- که میخواستم خاطر به خیالاتِ محال خوش دارم- میبلعید و ضایع میساخت...
مگر حقیقت جز این بود که آدریانا- کودک یا بالغ، مادر یا رقیب- هر کسی که بود، قرنهای دراز دیرتر از موعد از راه رسیده بود...
شاید زمانی دورتر پابندِ او میتوانستم شد...یعنی همان سالهای نخستِ پس از فقدانِ میکائیل، که زخمی و نیمهجان چون یهودایی مطرود، آوارۀ غارهای تنهاییِ ناگزیرِ خویش بودم... آدریانا میتوانست همان گریزگاه باشد از آن لعنتِ ابدی که گریبانم را رها نمیکرد...
یا حتی همین ده سالِ پیش... قبل از آن که مطلقاً مرده و پناه برده باشم به جهانِ تاریکِ کرختیِ محض...
هر چند در هر حال آن مادرِ هولناک- که البته هیچ نمیبُرد به مادرِ بیخیال و ظریف و دخترکانۀ خودم که به شاهزاده خانمی گمشده میمانست- شاید هرگز نمیتوانست آن باکره بانوی اساطیریِ معصومی باشد که روح و جسمش را شریرانه بربایم...
ولی لااقل زین پیشتر شاید میشد که برایم آن دیمیترِ مخوفی باشد که گهوارۀ تابوتم را در آغوشِ هولانگیزِ خود بجنباند تا خوابِ مرگم بر هم نخورد...
قسمت قبل
قسمت بعد