کتاب 'نقشه هایی برای گم شدن' را خوانده ای؟... از آن جستارنویسی هاست که به قلم یک معلم فلسفه نوشته شده... می خواهم حتی بگویم یک فیلسوف... یک خانم دانای فلسفه... می دانی این به اصطلاح "جستارنویسی" که می گویند و _چنانکه پیشترها گفته بودم_ خیلی هم باب روز است، به نوعی گفتاری زنانه است... حدّاقل آن که به سیاق زنانه ی اندیشیدن و سخن گفتن نزدیک است...
مثل وقتی که زنی حرف می زند تا فقط افکارش را مرتب کند...که احوال خودش را بهتر بفهمد... که خوبتر فکر کند...
همانطور که سر یک کلاف نخ در هم گره خورده و گوریده را پیدا می کنی و آهسته و بی شتابی می گشایی تا بعد بشود سرِ صبرش بپیچی و گلوله ای قشنگ از آن بسازی تا شاید بعدتر به کار بافتن شالی و کلاهی درآید ... و دستکشی...
این جستارها هم به نوعی گشودن کلاف سردر گم افکاری است که گم شده می نماید و سرش را که پیدا کنی و آهسته آهسته که گره از آن بگشایی بی آنکه فی الفور نتیجه ای بدهد، سرو صورتی به خود می گیرد...تا شاید روزی به کاری آید...
حالا در این جستارها که گفتم نویسنده از گم شدن و ناپیدایی و ناشناختگی و ابهام حرف می زند...امری که در زندگی امروز چه بسا کمیاب است...
امروزه خیال می کنیم گوشه گوشه ی جغرافیای جهان را می شناسیم... بطور کلی با توجه به نرم افزارهای امروزی به سختی می شود گم شد...
من اگر بخواهم کمی گم شوم کتاب می خوانم... و الان در اعماق قصه های قرون میانه و جنگهای صلیبی گم شده ام... آن همه افسانه پردازی ها و خیالات...
در عهدی که خوابها و اوهام مردمان جلوه ای بیرونی داشت برایشان...
پی کیمیا می گشتند و جام شراب مقدس و بهشت زمینی...
هر آنچه را روان آدمی در فرآیند تفرّد طلب می کند به عالم واقع فرافکنی می کردند و در جهان بیرون می جستند...نه عوالم درون...
امروزه هم در مواردی آدم همین کار را می کند...مثلا وقتی عاشق دیگری می شود... مردی عاشق زنی می شود و روح زنانه ی رویاهای خویشتن را که در روند رشد و کمال، شاید زمان پیرسالی، در درون به مکاشفه و مطالعه خواهدش یافت، در اوان جوانی در قالب آن زن جسمانی عالم واقع می جوید و بر او منعکس می سازد از خیال خویش...
پیرتر که می شود اما با آن روان زنانه خویش به صلح و پیوندی ژرف تر می رسد...
شگفت است... عالم درون سرشار شگفتی است...
اما تصور کن زمانی را که جغرافیای ناشناخته جهان بیرون نیز سرشار از افسانه ها و امید های کشف ناشده بود...
و شهسواران به امید یافتن جام مسیحا... و زائرین به خیال رسیدن به شرق بهشت... و سالکان به سودای کشف حقیقت ...و مریدان به جستجوی مراد خویش...در جاده های بی پایان پراز شگفتی سفر می کردند...
امروز هم بنظرم چیزی که آدم کم دارد همین شگفتی و غیرمنتظره بودن و امید کشف حقایق جاودان است...
همین گم شدن در جاده هایی که قرار است به نامکان ها برساندت...
همان عشق های دختر شاه پریان...
و چهل گیس و سبزپری...
و جنگ با اژدهایان و گشودن گنجینه ها...
چیزی که شاید بشود امروز جانشین آنچه از بیکرانگی و معماگونگی جهان باخته ایم، کرد...شاید امکان گم شدن در عوالم ادبیات و هنر باشد...
برای من که تنها گریزگاه است از رنج بی معنایی حیات...
