سرود شبگیر...

بی وزنی و خلا‌ءی فرّار ...

آویخته در ژرفای سیاه چاله ای...

آن سوی هزاره ای نوری...

اثیرِ اساطیر...

دلهره ی فردایی که عاشقانه نیست...

و برکه ی خاموشِ خوابی... که سنگین می آشوبد..‌.

مهابتِ بی تردید...

ابیات تهی از تاریخ...

تصویرِ حقیقتی که نمی دانی...

تنهایی خدایگانی فرو افتاده ..‌.

ملعون و ابدی..‌