دردِسَرَت نهم... تا کمی این سردردِ سگی بهتر شود بی معطلی می روم سراغ صفحه کلید و حروفچینی قصه ام که دارد خیلی دست و پاگیرم می شود این روزها... خلاصه سرم درد می کند برای این نوشتن های بی سرانجام...که این رشته سرِ دراز دارد... آنقدر دراز می نویسم که هیچکس سَرَش نگیرد که بخواند این سرشکستگی های بی سروته را... اگر اینقدر سر از فرمان عقل می پیچم و راز سربه مُهرِ دلدادگی های مجنون وار این دیوانه را سربسته نقل می کنم... سرِ آن ندارم که رسوایی به بار آید... سراپای وجودم سرسپردگی است با دلِ سرشارم و گریزی جز لبریزیم نیست... همین و بس...
ولی به وفایت سوگند که دروغ می گویم... هر بار که بافتنِ یکی از این بی سروصاحب ها را سر می گیرم... و یکی از این ترانه های سرگردانی را به سرودی بلند سر می دهم...
از خودم می پرسم...
تو که سرسری نمی خوانی ام؟... نه؟