امروز هم علیرغم دوبار قطع برق به مدت چهارساعت،... کلاس های مجازی به توصیه پزشکان، همانطور در بستر و به حالت استراحت مطلق انجام شد...
از صبح که خوابیده باشی دلت شام هم نمی خواهد... کمی اخبار گوش می دهی و یکی دوسطر یادداشت روزانه ات را می نویسی و حال خوبت را چون نان و شراب عشای ربانی، میان هم پیالگان خویش... و دیگر ارواح شاد و خندان تقسیم می کنی...
بعد با وجدان راحت و خوشحال از اینکه آن درد ترسناک و سرکش و وحشی شب گذشته که تو را مبدل کرده بود به طفلی سه ساله کمی تخفیف یافته و به جانور خف کرده و نیم خفته ای مانند شده که خرخرکنان می خاردت تا یادت نرود که بیماری هنوز هست ...
همچنان توی رختخواب می مانی...
خواب به خواب...
آتش به آتش...
و خلاص نمی شوی از درد تا نروی زیر خاک...
سر خُمّ مَی سلامت...
من که صِدام خون ناله ی خاموش آن حماری است که به عرش همام نمی رسد...
بعید می دانم آنقدر جان داشته باشم که تن دهم به فلاکت هجرت به دیاری که تو را نوید می داد روزی...
من همینجا می مانم حریف!
می دانم خودت عاقبت روزی خواهی آمد به پرستاری و...پرسش و سلامی...
فعلا امشب زودتر می خوابم تا ببینم چه می شود...