همینطوری نشسته ام توی این اتاق بی روزن دانشکده و به زندگی بی روزنی که می گذرانم، کمرنگ و کم نفس... لبخند می زنم و ترانه عارف قزوینی را در پس قتل ناجوانمرادنه ی کلنل، زمزمه می کنم زیر لب... زیر لب البته... که نه صدایی مانده...نه حوصله ای...
''مرغ کم حوصله را گو، غم خود خور که بر او...
رحم آنکس که نهد دام چه خواهد بودن. .''.
و اما ترانه عارف قزوینی....
....
''گریه کن که گر...سیل خون گری ثمر ندارد...
ناله ای که نالد ز نای دل اثر ندارد...
هر کسی که نیست...اهل دل ز دل خبر ندارد...
دل ز دست غم مفر ندارد...
دیده غیر اشک تر ندارد...
این محرم...صفر ندارد...
گر زنیم چاک...جیب جان چه باک؟..
مرد جز هلاک...
هیچ چاره ی دگر ندارد...
زندگی دگر ثمر ندارد...''