می گفتی اخیراً طعم نوشته هات تغییر کرده... کمی شاد و شیرین شده... قبلاً خیلی غمگین می نوشتم...نه؟... بهت گفته بودم عکسم را داده ام به هوش مصنوعی تا تحلیل شخصیت کند... از جمله گفته بود... اجتماعی به نظر می رسد، ولی نیاز به تنهایی دارد... و بعد نزدیکتر که بشوی شعبه ای از دیوانگی در او می بینی... شاید علت این شنگول مزگی در نوشتار اخیرم، دقیقا همین باشد... اخیراً فضای شخصی ام خیلی تنگ آمده... همه زیادی به من نزدیک اند... این است که آن شعبۀ فرعی جنون زیادی فعال شده است... وگرنه من همان ماخولیاییِ محزونی که می شناختی هستم هنوزم...
بی خودی دارم برای امری چنین بی ارزش استدلال می کنم...نه؟...
حالا تلخ و شیرین انگار فرقی هم می کند...
وقتی همه سخن فحش می پسندند... چه تفاوت دارد تو با لحن تلخِ تمیز سخنسرایی کنی یا شیرینِ نظیف!...
خودم همیشه خوشم می آمد از مردمانی که در اوج خشم هم سخن فحش بر زبانشان نمی رود...
مثل این همکار ما که خیلی فلفل نمکی خشمگین می شود و سر آدم داد می کشد: "هم کلاسی گرامی!..."
بیست سال پیش همکلاسی بودیم... به رویم آورد که خیال نکنم کسی شده ام... خود او بود که یک روز بهاری... وقتی خیلی جوان بودم و خود او هم چهل سالی بیش نداشت... به من گفت... دانشگاه ما نیاز به نیرو دارد... وقتی در سامانه ی جذب تقاضا می دهی آنجا را هم در نظر بگیر... شاید همکار شدیم... به نظرم الان کمابیش پشیمان باشد از این توصیۀ قدیمی...
من اما پشیمان نیستم... اگر اغلب ناله می کنم حاصل طبیعت نادان و نالان من است... خودت می دانی که چقدر تحملم بالاست!... هر چه فکر کردم یک پایان باز و تأمل برانگیز بنویسم مثل قدیم ها نشد... گفتم که اینروزها فضای تنفس زیادی ندارم... مسدودِ مسدودم کلّاً...